Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Toneelspelen, traan versus lach


Toneelspelen is echt niet altijd zo makkelijk. 15 ľ jaar gaf onze hond Pumuckl, een Engelse cocker spaniel, ons zijn onvoorwaardelijke liefde, was hij altijd blij, soms ondeugend, beetje eigenwijs, altijd trek in lekkerder eten dan zijn eigen brokjes. Tot die dag in juli dat hij niet meer verder kon en wij afscheid van hem moesten nemen.

Wie zelf een hond heeft of heeft gehad, hoef ik niets te vertellen. Voor de anderen: het liefst hadden we ons een week afgezonderd. Een eindeloze stroom niet te stoppen tranen. Natuurlijk zijn we blij dat hij niet heeft hoeven lijden. Maar die leegte….

Die leegte in huis en in onszelf is onbeschrijflijk. Je wilt met de hond naar buiten, maar hij is er niet meer. Je bent in de keuken en wilt even meteen zijn water verversen, maar o nee... Je wilt een stukje van je eitje of banaan delen, maar hij staat niet meer achter je. Je doet ’s morgens je ogen open, maar je kijkt niet in die grote trouwe ogen tussen die flaporen die je aankijken van hčhč word je ook eens wakker, kom we gaan spelen. De sleutel in de deur, nee, hij staat er niet kwispelend achter te wachten. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Eén dag waren we dicht, de dag van zijn overlijden. Maar, zeker nu in het hoogseizoen, kunnen we een week dicht zijn natuurlijk niet maken. Dat is dan zo’n gevolg van het hebben van een eigen hotel-restaurant. We kunnen – zeker in het hoogseizoen - niet alleen op personeel draaien en moeten zelf ook vol aan de slag. En een gast heeft nooit chagrijnig of jankend personeel verdiend. Dat was dus een heel moeilijk toneelspel. Glimlachen naar en lachen met de gasten.
Geďnteresseerd zijn in hun verhalen en belevenissen en die andere gedachten wegduwen. Focussen. En als het even te veel wordt snel naar achter om daar de tranen weg te vegen en weer verder te gaan. Ik overdrijf niet als ik zeg dat dit één van de zwaarste weken in mijn leven was. Het missen, de leegte, is erger dan ik had kunnen bedenken. Ik ben blij dat hij niet hoeft te lijden, maar dat neemt niet weg dat we hem nog o zo graag bij ons hadden gehad om nog veel meer samen te beleven. Het moeilijke van het rouwproces van je hond, aldus de meneer van het crematorium, is dat veel mensen je niet begrijpen. Omdat het ‘maar’ om een hond gaat.

Ik vond het erg opvallend hoe de lokale bevolking, onze klanten, reageerden. De mensen dachten dat één van onze ouders overleden was. En vonden het oké dat we (dan) een dag dicht waren, maar vonden het niet meer dan normaal om verder normaal open te zijn en door te gaan alsof niets is gebeurd. Zoals gezegd, ook al voelen wij ons af en toe maatschappelijk werker in het dorp, de gasten zitten natuurlijk niet op ňnze zorgen, verhalen en jankbuien te wachten. In tegendeel. Bijna niet één van onze (vaste) gasten toont interesse in onze hond. Maar goed, daar heb je familie en vrienden voor. Dat is het verschil tussen gasten, vrienden en bekenden. Er zijn mensen die verbaasd naar ons kijken als we –nog steeds geëmotioneerd- vertellen dat onze hond overleden is. Zo van, ‘ja en’. Of nog erger, suggereren een ‘andere hond te nemen’. Alsof je de vaatwasborstel vervangt. Alsof je de vuilnis buiten zet, een nieuwe vuilniszak in de emmer doet en verder gaat. Glimlachen dan maar en door. Maar gelukkig zijn er ook heel veel vrienden die meeleven met mails, kaarten, telefoontjes, even langskomen en vragen hoe het gaat.

In Noorwegen en Zweden zijn speciale crematoria voor kleinere dieren. Paarden bijvoorbeeld kunnen voor zover ik weet niet gecremeerd worden. Er zijn crematies waarna de as op een speciaal veld wordt uitgestrooid. Je kunt ook kiezen voor een separate crematie, waarna je de as terug kunt krijgen. Het dichtstbijzijnde crematorium voor ons is ruim drie uur, circa 250 kilometer enkele reis, verderop, in de buurt van Örebro. Je kunt er zelf heen, maar je kunt ook gebruikmaken van de transportservice van het crematorium.

Ik weet niet hoe het in Nederland is, maar de meeste urnen die je hier kunt kopen, zien er vreselijk uit. Gelukkig is er internet, ja zelfs urnen zijn via enkele internetwinkels te bestellen. En hoewel we het gros even standaard en vreselijk vinden, hebben we gelukkig één mooie urn gevonden voor ons mannetje zodat hij bij ons kan zijn en blijven, waar we ook heen gaan in deze grote, lege wereld.

Lieve Pumuckl, veel plezier in de hondenhemel. We missen je zo.

17 oktober 1997 - 12 juli 2013


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Pieter, Het verlies van een huisdier is altijd vreselijk. De onvoorwaardelijke trouw en het vertrouwen van huisdieren is uniek en dat doet 't 'm. Een tijdje nadat een van onze katten overleed heb ik een fotokastje gemaakt, ieder heeft zijn/haar manier van verwerken. Sterkte ermee en denk vooral aan die leuke tijden met Pumuckl. Warme groet,

Ann




Hallo Pieter, We begrijpen precies hoe je je voelt. We moeten er niet aan denken dat één van onze cockers er niet meer zou zijn. Sterkte.

Corrie och Floor


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden