Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 9 - Emigratie en relatie


Wat doet een emigratie met je relatie? Ineens werd mijn aandacht getrokken door een nieuw boek bij uitgeverij Grenzenloos. Het eerste jaar is alles opwindend, heet het boek zeer toepasselijk. Maar ach, geldt dat niet voor alles. Het eerste jaar dat ik mijn brommer had was toch het mooiste, meest vrije gevoel van mijn leven. Het eerste jaar uit huis was toch megaspannend. Het eerste jaar dat ik mijn autorijbewijs had was toch het grootste gevoel van bij de volwassen wereld horen. Vervolgens kwam het Eerste Jaar een eigen huis bezitten en het Eerste Jaar in een relatie. Goed stoppen hier voor ik me definitief oud ga voelen. Maar er volgden nog wat Eerste Spannende Jaren voor ik het Eerste Jaar na onze verhuizing van Den Haag naar Zweden beleefde.

Jazeker, het eerste jaar hier in Zweden was bijzonder opwindend. Maar dat wil niet altijd opwindend in de meest positieve bedoeling zijn. Vol energie begonnen we aan ons avontuur van een eigen hotel-restaurant. Niet helemaal volgens het credo jong en onbezonnen, want we hadden wel duidelijke beelden van wat ons te wachten zou staan. Toch was dit voor ons en onze relatie een heel nieuwe situatie. Wel effe een verschil van ieder zijn eigen opwindende baan met leuke collega’s, veel verhalen en ’s avonds bij elkaar thuis komen, naar vierentwintig uur per dag op elkaars lip zitten. Zelf die leuke collega moeten zijn maar ook ’s avonds en in het weekend nog een leuke partner voor elkaar zijn. Het enige waar je over praat is de zaak en een cafeetje of restaurantje bezoeken met vrienden of familie is er amper bij. Vlak dat sociale ook niet uit. Die vrienden en familie wonen ver weg en als ze hier op bezoek zijn, zijn wij bijna altijd aan het werk. Nieuwe vrienden ter plekke vinden is ook niet altijd even makkelijk. In de horeca werk je nu eenmaal als anderen vrij zijn, en andersom. Onze enige vrienden hier zijn dan ook… horecamensen, de eigenaren van een hotel-restaurant iets verderop. Zo zie je maar dat concurrenten ook collega’s en zelfs vrienden kunnen zijn. Dat werkt wel zo prettig. Als een kamer uitvalt door bijvoorbeeld lekkage, natuurlijk net als je volgeboekt bent, of dat je elkaar kunt helpen als bij de één de stroom uitgevallen is, de keuken van de ander gebruiken en snel in warmhoudboxen alles te vervoeren. En je begrijpt elkaars humor en irritaties erg goed. Het mooiste verhaal blijft van de gasten die bij onze vrienden wilden overnachten, maar geen van de kamers in orde vonden. Als laatste kregen de gasten de kamer te zien waar ook de Zweedse koning en koningin een keer in waren, met de woorden als deze kamer goed genoeg is voor de koning en koningin, is het zeker ook wel goed genoeg voor u.

Privé en werk lopen nu door elkaar heen en we moesten in alles een nieuwe weg zien te vinden. Hoe verdeel je het werk, wie is waar het beste in en wie heeft wanneer nog wat ruimte voor iets anders, maar ook hoe pakken we de zaken aan, hoeveel aardappels verwachten de Zweden op hun bord (veel), hoeveel vlees (normaal) en hoeveel groente (niets tot bijna niets) bijvoorbeeld. Het eerste jaar is experimenten met elkaar, met het werk, met de gasten. Jazeker erg opwindend, maar ook erg vermoeiend. Dat Eerste Jaar in ’t buitenland leidt tot veel stress en vraagt veel geduld, respect en aanpassingsvermogen met en voor elkaar.

En net als met andere Eerste Jaren kan dat jaar wel het meest opwindende zijn, maar ik wil niet alleen maar continue opwinding in mijn leven. Ik wil ook rustig kunnen genieten, zonder dat dat zou betekenen achter de geraniums zitten noch op onze lauweren te rusten. Ieder jaar pakken we een groot project aan (bijvoorbeeld een kamer volledig vernieuwen) naast de kleinere projecten. Natuurlijk vernieuwen we ieder seizoen het menu, proberen nog meer lokale en biologische ingrediënten te gebruiken, analyseren we de veranderende wensen van de gasten en passen we onze bedrijfsvoering daar op aan.

Maar het is toch ook heerlijk als je op een punt komt waar niet alles meer opwindend hoeft te zijn, maar je gewoon trots en blij met kleine(re) dingen kunt zijn, waarin je kunt genieten met wat je hebt bereikt. Waarin je niet meer anderen hoeft te imponeren maar gewoon jezelf kunt zijn. Ikzelf vind de periode na het eerste jaar alleen maar leuker geworden. We weten inmiddels waar we staan, wat we kunnen, hoe we dingen doen en willen doen, hoe ver we bereid zijn te gaan. We zijn een op elkaar ingespeeld team geworden. We raken niet in de stress als ineens een bus voor de deur stopt. Je weet wie je wat kunt vragen als het nodig is. Erg prettig en rustgevend. We kunnen meer genieten van de gasten en elkaar.

Driekwart van de relaties van emigranten komen in zwaar weer, staat in het boek. Maar ach, is dat niet universeel? Is dat bij niet-geëmigreerde paren niet hetzelfde? Het enige grote verschil is dat je hier niet zo makkelijk naar familie of vrienden kan.

Maar relatie en emigratie kun je ook breder trekken, niet alleen partner, maar ook familie. Toen we het besluit hadden genomen naar Zweden te vertrekken, klonk dat niet ver weg, je hebt telefoon en een vliegtuig als het nodig is. Maar het missen is bij ons nooit over gegaan. Bloed is dikker dan het water van de rivier de Klarälven, die hier door Sysslebäck stroomt. Die relatie met onze familie is niet veranderd, alleen het missen is groter geworden. Een telefoongesprek blijft een telefoongesprek; hoe gaat het, even de hoofdlijnen doorlopen. Gewoon kleine dingetjes uitwisselen doe je alleen als je bij elkaar bent. En de neefjes worden neven en we willen niet het gevoel krijgen daar te veel van te missen. Een knuffel via Skype is nu eenmaal niet hetzelfde als een echte ‘live’ knuffel. Maar daar gaat weer een ander boek van deze uitgeverij over, het binnenkort te verschijnen Gelukkig hebben we Skype, een boek over ‘de achterblijvers’.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden