Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

week 17 - Leve de Iphone!


Ik wist het al, en nu ’is het bewezen’: we zijn verloren zonder supersmartphones, oftewel de Iphones en Blackberries!

Twee keer per dag, van maandag tot en met vrijdag, buiten vakanties en alle andere mogelijke vrije dagen natuurlijk, vliegt een klein vliegtuigje van Torsby naar Stockholm. Een Beechcraft 1900D voor de kenners. De reis duurt en uur en daar zit dan een tussenstop in Hagfors bij inbegrepen. Wachten geen passagiers in Hagfors, dan wordt het een directe vlucht die in ruim een half uur in Stockholm is.

Een reis met andere vormen van openbaar vervoer is gecompliceerder, veel langer en vaak ook duurder. Een enkele reis met het vliegtuig is er al voor vijftig euro. Na 4,5 jaar in Zweden zou ik dan ook eens makkelijk doen. Geen vijf uur autorijden, geen rare bus-treincombi’s, maar gewoon in een ruim uur naar Torsby rijden, daar gratis parkeren, sapje drinken, bammetje happen, instappen en even later Stockholm hallo!

Alleen moet je tegenwoordig met meerdere dingen rekening houden als je wilt reizen. Zo hebben ze op IJsland daar verder naar het noorden in de oceaan tussen ons en het Amerikaanse continent niet alleen banken die instabiel kunnen zijn, maar ook vulkanen. Ruim een half uur voor mijn vlucht zou moeten vertrekken belt vliegboer Nextjet dat mijn vlucht niet doorgaat omdat het Zweedse luchtruim dicht is vanwege as in de lucht. Hoe zit het dan met mijn vervolgvluchten naar de Verenigde Staten?

Na ruim een half uur wachten krijg ik iemand aan de telefoon. De vliegmaatschappij zegt dat mijn vlucht nog steeds gepland staat op tijd te vertrekken en wil dus dat ik me gewoon op tijd op Arlanda meldt, het grootste internationale vliegveld van Stockholm.
Ik heb geluk, de internetsite van de Zweedse spoorwegen, SJ, valt maar één keer weg door overbelasting, en het lukt me redelijk gemakkelijk via internet voor vanavond nog een verbinding naar Arlanda te boeken en te betalen. En hoewel één trein wordt vervangen door een bus gaat de reis verder zonder problemen.

Als ik tegen half elf op Arlanda aankom is het rustig. Voor de balie van SAS (Scandinavian Airlines) staan niet meer dan zo’n twintig mensen te wachten. En daarbij staan nog zeker tien mensen van SAS. Ik word meteen aangesproken. Mijn vlucht gaat niet door. Heeft u al een plaats om te overnachten? Neem lekker een biertje, slaap morgen uit en informeer dan verder, is het advies dat me sympathiek in de oren klinkt.

Vorig jaar kocht ik in de VS een paar dollar aan mobiel beltegoed en kreeg daar een simkaart en voor maar een paar dollar meer een telefoontje erbij. Goed plan, want mijn mobieltje, dat volgens mijn neefjes in de categorie prehistorische baksteen valt, had geen idee van Amerikaanse frequenties en kon alleen bellen en sms-en. Genoeg, vindt mijn vriend Andreas. Fotograferen doe je maar met een gewone camera, veel beter ook, en facebook en internet is onzin.
Toch vond hij het leuk een fotootje via mms te krijgen en ikzelf raakte al snel overtuigd van het gemak en belang van snel internet en email via de mobiel. En dat bleek ook nu.

’s Avonds vanuit het Jumbo-hostel, een enorm geslaagde ombouw van een uitgediende Pan-Am Boeing 747 tot zeer comfortabel en betaalbaar hostel, nog even op mijn iPhone naar de site van de vliegmaatschappijen surfen, de aanpassingen in mijn reserveringen online bekijken, toch maar even de beste stoel voor de vleugel aan het raam uitzoeken en reserveren, een mail naar de familie in de VS dat ze niet voor niets op het vliegveld op me wachten, een belletje naar Andreas en een berichtje op facebook om de bekenden te informeren.
Broertje Tyler in de VS heeft een app op z’n blackberry zodat een nieuw facebook-bericht van mij direct op zijn scherm verschijnt en zo werkt de moderne communicatie vliegensvlug…. ehhhh… beter dan het hedendaagse vliegverkeer.

Mobiele stream uit Amerika: we krijgen geen beelden van Stockholm, maar wel van Schiphol. Terwijl een mevrouw werd geïnterviewd sprong een man in beeld die riep: I hate Iceland.
Inderdaad geen spectaculaire taferelen op Arlanda. De mensen zijn en blijven heel rustig ondanks de ruim twee uur wachttijd voor de SAS-balie. SAS-mensen lopen constant rond met de nieuwste informatie, koffie, water, overzichten van de as-stroom in de lucht, muffins en cake.
Fotografen en camerateams maken beelden van een mevrouw met een klein kindje op schoot en van enkele Denen die een bordspelletje doen.

In anderhalve dag leer ik Arlanda-voor-de-zekerheidszone kennen. Meer dan me lief is. De mensen zijn superaardig. Alle huurauto’s zijn ook hier weg, treinen volgeboekt en de taxi’s hebben een standaard tarief voor ritten naar Kopenhagen en Bremen. De langste rit, meldt een taxichauffeur, is naar Barcelona. Een huurauto van zuid-Polen naar Tallinn, meldt een meneer uit Apeldoorn in Helsinki, kost 1.800 euro.
Alle boten naar Finland, Estland en Letland zijn volgeboekt, in ieder geval tot woensdag. Enkele Portugezen proberen via Helsinki naar Tallinn te reizen om van daar uit een trein te krijgen.
Vliegen via Moskou is vanwege visa onmogelijk.
Ik kan inmiddels melden dat het goedkoper is een biljet voor de bus naar het centrum te kopen bij de Zweedse spoorwegen dan direct bij de busboer. SAS zet bussen in om passagiers van Parijs naar Kopenhagen te vervoeren.

Ik word elke vijf uur weer een vlucht verder geboekt. De onzekerheid wordt groter. De mensen op het vliegveld zijn niet zeker wanneer de eerste vluchten kunnen vertrekken en een wederom vreselijk aardige SAS-mevrouw wijst me er fijntjes op dat als ik eenmaal in Amerika ben, het ook zou kunnen dat ik moeilijk terug kan komen. Nu is het voor mij duidelijk, na drie dagen Arlanda is het voor mij nu ook ‘inställd – cancelled’.

Telefoontje uit Amerika: natuurlijk vinden we het jammer dat je niet komt, maar veiligheid voor alles. M’n Amerikaanse vrienden reageren op facebook en Lufthansa twittert de laatste wijzigingen in de vluchtschema’s. Een paar uur later staan Andreas en onze hond Pumuckl lachend voor me. ,,Zo, lekker snel hè, zo’n vliegtuig.’’
Andreas moet rijden gezien m’n Nederlandse rijbewijs nu echt verlopen is en de Zweden nog niets van zich hebben laten horen en zelfs geen antwoord geven hoe lang ik nog moet wachten.

In Stockholm hebben ze overigens al mobiel internet met 4G, oftewel tot 50Mb. Dat wordt in de volgende fase 80Mb. Terug in Sysslebäck is het nog maar Turbo-3G+ ofwel tot ‘slechts’ 10Mb en dat kan ook de Iphone aan.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden