Emigratieboek.nl - Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...







   
Zoek op deze site:
Blog van Pieter Mans - Volgende week misschien...

Week 51 - Jippie! Kerst is bijna voorbij!


Ja ik geef het toe, ik ben wellicht één van de weinigen in de (westerse) wereld die niet van kerst houdt. Het verplichte eten, eten, familiebezoek, nog meer eten hooguit aangevuld met het oh ja laten we eens per jaar naar de kerk gaan omdat het kerst is… nee dank u. Laat mij maar lekker werken. Dat is wél altijd leuk met kerst. Altijd een extra sfeer, mensen zijn wat relaxter en die kerststol wordt ook wel op het werk bezorgd, meestal door de werkgever.

In Zweden is het met het kerst-eten nog een graadje erger. De kerstbuffetten, julbords, zijn absoluut hoogtepunt van de hele adventstijd voor veel Zweden. De gemiddelde Zweed, als we het zo even snel berekenen, laaft zich aan minimaal twee julbords per seizoen. Eén van het werk en dan nog één van een sport- of andere vereniging dan wel met de vrienden/bejaardenclub. En dan hebben we het over zo’n onvoorstelbare hoeveelheid eten… Laten we even de minimum-eisen van een traditioneel Zweeds julbord langslopen. We beginnen met gerookte en gebeitste (‘gravad’) zalm, gevolgd door verschillende soorten ingelegde haring. Dan verschillende worst/vlees-soorten, gerookt, geperst, noem maar op, uiteraard rode bieten- en mimosa-sallade. Deze laatste is een zeer interessante mix uit vruchten, mayonaise en slagroom… Uiteraaaaaard ontbreken de gekookte aardappels niet. En stokbrood, kerstbrood en verschillende soorten kaas. De rode ronde Nederlandse edammer mag absoluut niet ontbreken. Eén van mijn favorieten is de kerstham met bijpassende mosterd.

Nu hebben we alleen de eerste twee gangen gehad, de vis en de koude gerechten. De volgende gang naar het buffet worden de warme gerechten opgeladen. Daar moeten in ieder geval de kerstworst, ribbetjes, rode kool, spruitjes, knakworstjes, kerstgehaktballetjes met passende sausen en Janson’s frestelse, de verleiding van (dominee) Janson (geraspte aardappels en ansjovis) present zijn. De oudere garde zweert bij de stokvis met saus, voor de jongere generatie hoeft dat niet meer zo nodig. Oh vergeten we bijna de omelet met champignon- en garnalenvulling. En of dat alles nog niet voldoende is, is geen julbord compleet zonder ris ŕ la Malta, een lekkere zoete rijstepap met vruchtensap. En een béétje julbord heeft dan nog allerlei verschillende lekkere ‘goodies’ als koekjes en chocolaatjes bij de koffie.

Ach ja, men drinkt tijdens het julbord natuurlijk julmust, een colakleurig suikerwater, een soort gazeuse, of speciaal donker kerstbier. En eigenlijk hoort bij de vis een snaps (aquavit). Zie hier de minimumingrediënten van het Zweedse julbord… U begrijpt dat wij in november al met de voorbereidingen moeten beginnen. Wij beginnen altijd met het draaien van de kleine gehaktballetjes, de köttbullar. Let wel: kerstkötbullar hebben extra ingrediënten en smaken dus echt niet hetzelfde als de normale doordeweekse köttbullar! Een kleine duizend draaiden we dit jaar, dank u.

Het is dat de mensen zo enthousiast reageren, ik kan niet echt onder de indruk raken van die waanzinnige hoeveelheden verschillend eten. Maar natuurlijk is het leuk om een vol huis met tevreden mensen te hebben.

Het was wat ons betreft heel normaal om ook in Zweden met kerst open te zijn. Toen we de openingstijden en de menu’s met onze toenmalige Zweedse kok bespraken, viel zijn mond open. Wat? De avond voor kerst én kerst open? Uit welk heidens nest komen jullie gekropen? ,,Dat heeft geen enkele zin hier in Zweden. Niemand komt. Iedereen viert kerst met de familie’’, was zijn reactie. Toen ons feestelijke buffet op de avond voor kerst volgeboekt raakte, kon hij alleen het hoofd schudden. Wij vonden het logisch, wie heeft er nou zin om een hele week in de keuken te staan voor het eten met kerst en dan verplicht nog minstens een week alle restjes te eten. Hier hoeft niemand in te kopen, te koken of af te wassen, gewoon lekker genieten. En met kerst een pizza. Nou ja, bijvoorbeeld dan.

De vorige eigenaars van ons hotel-restaurant Wärdshuset Spader 2 waren ook altijd de kerstdagen geopend. Er zijn immers genoeg mensen die bijvoorbeeld alleen zijn en geen zin hebben alleen thuis te zitten met kerst. Dat maakt open zijn met de kerstdagen ook altijd een beetje extra speciaal voor ons. Er zijn mensen die een biertje komen drinken en hele verhalen vertellen, of even met een kop koffie voor de speelmachines komen zitten om kerst en alles te vergeten.

En dan is het al snel tijd voor míjn feessie: oud en nieuw. Twee jaar geleden heb ik het geprobeerd, eenmaal oud en nieuw zonder oliebollen. Elk jaar heb ik oliebollen gebakken en uitgedeeld aan onze buren (die aanvankelijk geen flauw idee hadden wat ze er mee moesten, was dat voor de vogels? Ter decoratie? Wat, om te eten? Jahaa…), gasten en bekenden. Maar dat was niet zo’n succes, behalve voor mijzelf. Opnieuw tijd voor een bekentenis. Ik vraag me regelmatig af hoe Nederlands ik (nog) ben, maar zonder oliebollen kan ik dus echt geen oud en nieuw vieren. Dus vorig jaar snel weer een emmer gebakken. En het leuke deze keer was dat de buren ze nu (verplicht) kenden en enkele gasten zelfs enthousiast waren. Hoe dan ook, ik ga weer lekker oliebollen bakken en rond middernacht staan wij weer met een bubbel bij de piste voor een fantastisch begin van 2011. Wij wensen u allemaal alvast eveneens een fantastisch 2011.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Wat een leuke Column weer, Pieter! Ik ben ook niet zo'n enorme kerstfan. Ik zorg liever achter de schermen dat alles wordt geregeld en ieder het naar zijn of haar zin heeft. Dat is een cadeau op zich! Of ik trek me terug met een goed boek! Alvast de beste wensen voor een geweldig, gezellig, gezond en groots 2011!

Lique


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden