Emigratieboek.nl - Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ







   
Zoek op deze site:
Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ

Week 45 - Wisselwerking


Paarden zijn niet zomaar dieren. Sinds mensenheugenis zijn ze verbonden geweest met de mens. Het zijn trouwe kameraden met een eigen karakter. Maar het bijzondere is dat ze de mens kunnen invoelen die in hun omgeving komt. Zonder woorden kunnen ze een bepaalde reactie vertonen die veel zegt over de mens. Ik heb daar al vaak voorbeelden van gezien. Het paard reageert op iedereen anders, te zien aan de manier van lopen onder de berijder en hun gedrag bij het benaderen. Samiha was daar heel goed in. Voordat ik ging verhuizen naar Petra werd Samiha al opgehaald en was er al een week. Bij sommige bedoeÔenenjongens ging ze dansen tijdens het lopen. Was heel onrustig en zwaaide met haar hoofd. Ze werd beschreven als een zeer wild paard, een beschrijving die ik niet van haar kende. Toen ik kwam met mijn zoon en de vrijwilligers hebben we een rit gemaakt waarop ik op Sarah ging rijden en mijn zoon op Samiha. Ze wilde steeds maar racen en vooral voorop rijden, tegen de zin van Sarah want die wilde ook vooraan. Jon had haar al heel vaak meegenomen de woestijn in waar hij lange ritten maakte en haar vrijuit liet galopperen, net als ik. Maar de omgeving van Petra is ruiger en met het rijden in de bergen moet je heel goed opletten, ineens draait het pad rond de berg en kun je de bocht niet ronden in volle galop. Ze is heel moedig en eigenlijk nergens bang voor. Een grote verrassing toen ik haar ging berijden, ze was heel rustig, zelfs voorzichtig en niemand kon geloven dat dit hetzelfde paard was.

Soms had ik dingen te overdenken of was ik triest en ging dan altijd naar Samiha toe. Ik ging op een rots naast haar zitten en terwijl ze stond te eten leek ze niet in me geinteresseerd. Toch is dat schijn want opeens staat ze dan naast je, geeft een zacht bijtje in je schouder en maakt onrustig te kennen dat het klaar is. En dat was dan ook zo. Als het verwerkt is, is het klaar.

Sharouk was ook bijzonder. Op de dag dat ik het bericht kreeg dat mijn hond, met wie ik een bijzondere band had (Ze keek altijd naar mij als iemand wat tegen haar zei en ik moest aangeven of het goed was of niet), in Nederland was overleden was ik erg verdrietig en liep naar de paarden. Daar ging ik wat hoger op een rots zitten. Na een poosje kwam Sharouk naar me toe en legde haar hoofd op mijn hoofd en bleef zo een tijdje op me steunen. Ze deed niets, nam geen hapje uit mijn haar, zonder te snuiven lag haar mond op mijn hoofd.

Met Sahem heb ik iets anders gezien. De vrijwilligers waren alle paarden aan het zadelen, de jongsten om te wennen en Sahem en Sarah om te berijden. Een van de vrijwilligers zadelde Sahem. Halverwege het opzadelen renden alle paarden ineens door de paddock. We hoefden de paarden bijna nooit vast te zetten tijdens het zadelen want ze bleven gewoon staan. Sahem racete met een half afgegleden zadel door de paddock, alle andere paarden draafden mee en het was een grote chaos. Jon probeerde Sahem naar zich toe te lokken om het zadel af te nemen maar het was alsof hij de kolder in zijn kop had. Niemand kon bij hem komen. We zijn allemaal weggegaan en hielden zicht op de kudde vanaf de keuken. Sahem bleef doorbokken, hij was al heel vaak bereden en gezadeld en dit was nieuw voor ons. Na meer dan een half uur is Jon ernaartoe gegaan en heeft hem verlost van zijn zadel. Die dag is hij niet bereden. De volgende dag was er niets aan de hand behalve dat als de bewuste vrijwilliger bij hem in de buurt kwam hij weer gekke bokkesprongen begon te maken. Met de anderen was hij in orde dus hebben we besloten dat de vrijwilliger en Sahem beter niet samen konden werken.

Samiha is een paar maanden geleden overleden, veel te jong maar ze was erg ziek en ondanks alle zorg heeft ze het niet gehaald. Eens heb ik haar 6 flacons met infuus gegeven. De dierenarts had me uitgelegd hoe het moest. De infusen werden aan een electriciteitspaal gehangen en ik moest ze verwisselen en toezien dat het regelmatig door bleef stromen, de dierenarts spoot nog wat extra antibioticum en vitamines erbij. Ze bleef heel gedwee staan tot alles leeg was en ik de naald eruit haalde en knapte zichtbaar op. Maar na een paar maanden was ze toch helemaal op. Ze kon ineens niet meer opstaan en ze lag in haar box in het water want het had heel hard geregend. Ik kwam bij haar en ze wilde opstaan. Eerst gaf ik haar een appel maar terwijl ze die altijd voorzichtig aanpakte greep ze deze keer appel en hand en beet in mijn trouwring die vervolgens plat geknepen mijn ringvinger afsnoerde. Ik heb de ring snel weer teruggebogen maar ze wilde me zeker iets duidelijk maken. Na de appel probeerde ze weer te gaan staan en heeft zichzelf naar buiten gesleept na aanmoedigingen van mij. Maar het lukte haar niet om in de andere droge box te komen. We hebben gebeld voor meer mankracht om haar te helpen, maar het mocht niet baten, ze verzwakte zienderogen. We hebben haar benen gemasseerd om de kou er uit te krijgen. Eenmaal warm lukte het nog niet. Het was al laat en we hebben haar toegedekt met dekens en daarover een tapijt om warm te blijven. De volgende ochtend zou de dierenarts komen. Maar eenmaal bij haar aangekomen was ze al overleden, ik had graag bij haar gebleven maar als vrouw mag dat hier niet.

Mijn hand was blauw met wat wondjes en ik heb het gekoesterd als laatste herinnering en voel nog steeds het verdriet om haar, ze was een heel bijzonder paard.

Paarden communiceren met je, begrijpen je en voelen je aan. Ze reageren altijd op jouw stemming. Dat is vaak de reden dat het ene paard onhandelbaar lijkt terwijl met een ander erbij het een heel rustig paard blijkt te zijn. Al je emoties worden gereflecteerd in het paard en het paard uit dit in zijn of haar gedrag naar jou toe. Ik blijf erbij dat je als je wat wilt veranderen in het gedrag van een paard je eerst bij jezelf te rade moet gaan. Ben je daar eenmaal achter en werk je daaraan dan zal ook het gedrag van je paard veranderen naar jou toe. Als de basis en het wederzijdse vertrouwen goed is kun je heel veel bereiken met je paard.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


uit het hart gegrepen

wolter moorman




hoeveel huwelijken heb je al achter de rug? 4 of zijn het er 5? 1 hollander 1 marokkaan 2 jordaniers wie volgt? wordt het niet tijd dat je landt? met beide benen op de grond? suffig stom onecht op geld belust mens. En wat dacht je ervan om te stoppen mensen op het verkeerde been te zetten? Leugenachtige verhalen over jouw leven in Jordanie en over de massages die je verkoopt?

brendabullshit




Zo zie je maar weer hoe jij door impulsief relaties aan te gaan met mannen die op jouw pad komen, anderen in gevaar brengt en beschadigd. Dit is niet de eerste keer. Je profileert jezelf als de onafhankelijke vrouw die naar de woestijn vertrok, maar je vergeet te vertellen dat je opgewacht werd door je 3e echtgenoot. En inmiddels is er al een vierde waar het ook niet goed mee gaat.






Als mijn man naar Jordanie uitgezet wordt wil ik echt voor hem daar naar toe. Dus ik denk dan zeker aan jou als ik vragen heb. Ik ben blij dat jij je leven daar nu zo fijn op orde hebt.

petra




hallo,ik ben zelf een jordanier die 17 jaar in nederland heb gewoond nu sinds paar maanden woon ik in jordanie. ik zeg een ding je bent van harte welkom in jordanie

luay alshboul


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden