Emigratieboek.nl - Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ







   
Zoek op deze site:
Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ

Week 32 - Verhuizing naar de woestijn


Wat is je nieuwe adres in JordaniŽ, hoe kunnen we je bereiken? Tja, daar had ik geen antwoord op. Uitschrijven bij de gemeente lukte nog, maar daarna leek het alsof ik in het niets verdween. Adres: zoiets als net ten noorden van Quwayra ga je naar het oosten de woestijn in over de asfaltweg die na 500 meter ophoudt. Bij de rots naar het noord-oosten en bij de volgende rots is het bij de inham. Ongeveer 8 km van Quwayra. En je kunt me alleen maar bereiken via de telefoon, als er al bereik is, of een email sturen die ik, als ik naar het internetcafe in Aqaba ga, dan wel tegenkom. Ander probleem: Een eigen import bedrijf in Nederland aanhouden en de belasting. Bij iedere email en brief met specifieke vragen die ik niet op de website kon vinden, of waarvan ik niet wist hoe dat in mijn situatie zou gaan, kreeg ik als antwoord: U ontvangt over ongeveer zes weken een antwoord, ondertussen kunt u op onze website kijken. Hen bellen gaf hetzelfde antwoord: brief schrijven met uw situatie waarop wij antwoorden (na zes weken of langer). Uiteindelijk heb ik, nadat ook zes weken later het antwoord niet kwam, alles doorgeschoven naar mijn boekhouder en die vult nu jaarlijks de gegevens voor de belasting in terwijl ik naar hem de facturen voor de omzetbelasting doorstuur. Leuker kunnen we het niet maken, makkelijker wel.....

De bank is weer een ander verhaal. Nadat ik alle adresgegevens heb veranderd en een postbus in JordaniŽ had geopend was ik opeens een geval apart. Internetbankieren is makkelijk maar de tancodes worden niet naar het buitenland gestuurd. Dus weer een p/a adres in Nederland zoeken die mij de tancodes via scan en email kunnen doorsturen. Veilig? Nee. Ook blijkt ineens, hoewel ik nog steeds een bedrijf in Nederland heb, ik geen lening meer kan afsluiten. Ik ben nog steeds Nederlander en heb de bankrekeningen al meer dan 25 jaar zonder enig probleem, ťn een eigen bedrijf in Nederland. Met de inschrijving in de Kamer van Koophandel precies hetzelfde. Je moet een Nederlands adres hebben om een bedrijf in Nederland te kunnen voeren. Gelukkig heb ik een fantastische vriendin die het lijfelijke adres wilde zijn.

Het makkelijkste was het op tijd opzeggen van mijn huurhuis. Voor mijn klanten was het even wennen om bestellingen via email te doen maar iedereen is trouw gebleven mede dankzij het distributiebedrijf dat de voorraad beheert en de pakketten verzend. Dan de boedel. Dat was een heel ander verhaal. Van een huis naar een tent. Blootgesteld aan alle weersomstandigheden, van wind tot zandstormen tot regen en veel, heel veel zon en warmte.
In het kamp hadden we zeven stenen paardenstallen gebouwd met golfplaten daken en daar is uiteindelijk alles opgeslagen. Stal 1 was mijn garderobe, stal 2 de zadels en gereedschappen, stal 3 de bibliotheek en kantoor, stal 4, de massageruimte, stal 5 de winkel met Dode Zee producten en de sieraden met werktafel om sieraden te maken, stal 6 was opslagruimte met restanten die we nog niet konden gebruiken en stal 7 bevatte de voorraad paardenvoer, de fietsen, de houten vloerdelen en het tuingereedschap. Een kale ruimte in de rotsen werd de keuken, zonder water maar met vierpits gastoestel. Later hebben we er water aangesloten met een wasbekken om tenminste af te kunnen wassen. Alles moest een vaste plaats hebben om ook in het licht van olielampen te kunnen vinden wat je nodig hebt. Vlees werd altijd vers gehaald als we naar het dorp gingen en groente en brood werd in mandjes aan het rotsplafond gehangen vanwege de woestijnmuizen en de kat die hapjes uit de komkommers en tomaten nam. Het was een heel gezellige 'keuken' waar iedereen samenstroomde tijdens het koken en de maaltijden. Ook de BedoeÔenen kwamen er graag.

Maar voordat de boedel uit de container in de woestijn kwam was een ander verhaal. De container werd drie weken voor de emigratie verzonden omdat het normaal gesproken vier tot zes weken duurt voordat deze in de haven van Aqaba aan zou komen. Dat betekende ook drie weken in ons huis in Nederland kamperen met een gasbrander, een pan en zo weinig mogenlijk keukengerei, de telefoon, fax en laptop. Op luchtbedden en in slaapzakken leefden we op de grond, aten we van de grond en werkten we op de grond. We waren al aan het oefenen om BedoeÔen te worden. De laatste dagen voor het definitieve vertrek stonden in het teken van afscheidsdiner's en -lunches en toen kwam ook het uiteindelijke vertrek in zicht. Veel te zwaar beladen stapte ik in het vliegtuig. Mijn zoon was al een week eerder vertrokken om toezicht te houden op het kamp.

Eenmaal in JordaniŽ kampeerden we verder. Ik wist dat er iets niet klopte met de papieren en heb dat nog in Nederland in orde proberen te krijgen. Na meer dan 25 telefoontjes lukte het nog steeds niet. Dus in JordaniŽ via email en zeer kostbare telefoontjes verder om het laatste papier boven tafel te krijgen. De vracht kwam aan maar moest in de haven blijven omdat het betreffende 'connossement' er niet was. Na drie weken en heel erg boos worden bleek het in de la te liggen van het bedrijf dat het transport van het Nederlandse huis naar Aqaba had geregeld. Extra havenkosten, geen warme kleding, geen benodigdheden voor de training die ik moest geven. Het was erg behelpen, maar we waren al een heel eind op weg om BedoeÔen te worden en die zijn meesters in het improviseren, met het weinige dat ze hebben kunnen ze wonderen verrichten.

De vracht werd eindelijk vrij gegeven, ruim een maand nadat deze was gearriveerd in de haven. Ik was in het kamp en op het moment dat de truck met container al in Quwayra was kreeg ik een berichtje. Helemaal alleen moest ik iets verzinnen waar alles gelost moest worden, want vast stond dat de truck de woestijn niet inkon. Omdat het zand van de woestijn in het begin heel hard is dacht ik dat de truck wel een klein stukje de woestijn in kon komen en heb de chauffeur achter mij aan laten rijden. Hij stopte echter op een stuk zacht zand en zakte weg dus we konden niet verder. Ondertussen was ik overal aan het rondbellen om hulp te vinden om de container te lossen met mankracht. Heel langzaam druppelde dat naar de woestijn waar de truck muurvast stond. Alles werd in het zand gezet aan weerszijden van de truck en het was al behoorlijk laat en donker. Geen tijd meer om de boedel naar het kamp te brengen. Ik ben in de lege container gekropen om daar zo goed en kwaad als het ging te waken en te slapen. Een ander bleef met zijn auto en sliep daar in de cabine. De volgende ochtend kwam de hulp op gang. Met de antieke tractor en lader en de pick up hebben mijn zoon en vrijwilliger John uit Engeland alles naar het kamp gebracht, het stond overal in het zand verspreid om een plaatsje te vinden. Er waren gasten in het kamp waarmee ik de hele dag bezig was. De volgende dag zijn mensen met behulp van buldozers en meer zwaar materieel, uren bezig geweest om de truck met container uit het zand te krijgen.

Stress loslaten, gasten zijn op dat moment belangrijker. Met hulp van BedoeÔenen die een deel van het programma voor de gasten konden overnemen zijn we de puinhoop van boedel gaan sorteren op belangrijkheid. Nummer op de stallen, overeenkomende nummers op de dozen en veel van de boedel verdween uit het zand in de stallen. De paarden waren reuze nieuwsgierig, hun paddock grensde aan de stallen en zeker de jonge hengst Najim wilde graag helpen met het legen van de dozen. Aangespoord door hem begonnen ook de andere vijf paarden alles te onderzoeken wat niet echt meehielp in de goede richting.
Dat is een punt van discussie want wie bepaald wat goed, minder goed en verkeerd is? De standpunten liepen uiteen. Nu, drie jaar verder besef ik dat de paarden toen al aangaven dat ik niet alles nodig zou hebben, alsof ze al konden voorzien wat er nog allemaal stond te gebeuren.

Dat zal ook de reden zijn dat bijna alle foto's uit die tijd verdwenen zijn na het crashen van mijn computer een paar maanden geleden. De externe harde schijf die ik gebruikte als back up is mee gecrashed. Alles wat ik heb kunnen achterhalen zijn een paar foto's tijdens de eerste regen sinds tien jaar. Op ťťn van de foto's is een heel zeldzaam verschijnsel te zien, een waterval in de woestijn.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Hallo Brenda we hebben de column met veel interesse gelezen we wisten niet dat er zoveel bij kwam kijken ik wist altijd al dat je gek van paarden was en dat je er nu wat meedoe vind ik harstikke mooi zo te lezen heb je het daar wel naar je zin. het is ook een hele onderneming om dat te doen je weet nooit van te voren of je daar kan aarden maar zoals wij je kennen lukt het je goed heb je nooit geen heimwee gehad, je moest toch alles in nederland achterlaten. Maar ik vind het knap wat je daar allemaal doet we hopen dat we je nog eens zien want dat is al weer zo lang geleden nu ik ga eindigen met veel liefs van ons Han en Riet

Riet Kiemel




Nou....lieve vroouw....ik leer je nu een beetje beter kennen!!!!!! Dit had ik toch niet gedurft! ben ik heel eerlijk...heb enorm respekt. ben heel benieuwd naar Petra! daar wil ik graag tijd voor uittrekken....ga ook heel graag alleen...liefs van mkij

Claudia DŲring




Ik ben jaloers denk ik! Ik ben net enkele weken terug uit JordaniŽ en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan het land denk! De vriendelijke Bedoeinen hebben een enorme indruk op me gemaakt, het land zelf ook uiteraard. Ik maakte ginder dezelfde fouten als jij, gaf onze vriendelijke gids ook een hand bvb. We zijn 's avonds samen gaan eten en toen was ik aan het dollen met wat puppy's, weeral fout... haha! Wat me vooral aantrekt is het tempo van het leven daar! Niet de gejaagdheid die ik in BelgiŽ ken, en ik droom wel eens over een leven ginder. Knap dat jij die stap hebt durven zetten! Het zal zeker lastig geweest zijn bij momenten... ik wens je het allerbest!

Sylvie


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden