Emigratieboek.nl - Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ







   
Zoek op deze site:
Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ

Week 40 - Water in de woestijn


JordaniŽ is ťťn van die landen met een tekort aan zoet water. De woestijn is een droge plaats en water is niet voor handen. We wonen op een kaal stuk woestijn, met hier en daar wat woestijnbrem en andere kleine struikjes. En water stroomt niet zomaar uit de kraan. We hebben heel wat water nodig, permanent leven er minstens drie mensen en zijn er zeven paarden. En regelmatig komen er gasten, bedoeÔenen of toeristen langs.

Eerst even wat meer over de opbouw van het kamp. Om er te leven en gasten te kunnen ontvangen moeten er wel wat basisvoorzieningen zijn. Tussen de rotsen is een soort kloof waar we wonen. Aan het begin zo'n 150 meter breed, steeds smaller toelopend met een uitstulpsel aan de rechterkant (oost) voordat de toegang wordt versperd door een heel groot rotsblok. Daar kun je achter klimmen, waarna het pad nog wat naar links (west) afbuigt en vervolgens het laatste stukje naar het noorden voordat een moelijke klim begint om bovenop het gebergte te komen.

Als je binnenkomt vanuit de vlakte van de woestijn zie je meteen de tenten. Vier vierkante voor de gasten en een grotere waar ik mijn domein/huis van heb gemaakt. Dit is meteen de poortwachter en iedereen die binnenkomt in de nacht wordt door mij opgemerkt. Naast mij is nog een open plaats waar we ook vaak slapen als het warm is. De tenten staan op getegelde vloeren als het ware in een betonnen bak. Op de oostelijke rots is de ruimte die we tot keuken hebben gebombardeerd en meteen ernaast het sanitair, de toegang is per trap. Drie wastafels, twee doucheruimten en twee toiletten in westerse stijl. Ook onze was doen we daar, op de hand, want er is geen elektriciteit. De grote generator die er is, is gesaboteerd (er werd verteld dat deze stuk was en gerepareerd moest worden in Amman) en durven we niet te gebruiken. De kleine is heel erg moeilijk aan te krijgen en we houden van stilte boven het monotone gebrom van een generator. Bovendien is het veel romantischer om bij een olielampje te koken en samen te zijn.

Boven het sanitairblok staan twee tanks om het water in te pompen als het aankomt. Omdat het in de winter koud is hebben we een zonneboiler buizen systeem naast de tanks en inderdaad gloeiend heet water. Zo heet dat we in de zomer de buizen moeten afdekken vanwege te veel zon of zelfs helemaal uitzetten. Het water in de koudwatertanks wordt door de zon opgewarmd en het koude water is lauw in de zomer. Dit water wordt voor zowel de geimproviseerde keuken, het sanitair als voor de paarden gebruikt.

De water companie is tien kilometer verder waarbij de helft van de weg asfalt of kiezelsteen is (het laatste stuk) en de andere helft zacht woestijnzand.Het kamp bezit een antieke tractor met tankaanhanger waarmee alle tanks in de plaats gevuld kunnen worden en nog genoeg overblijft om naast de paarden te zetten zodat de afstand tussen hun waterbaden en de tank niet zo groot is. Met de antieke tractor en tankwagen wordt zo'n drie keer in de week water gehaald. Dat is niet gratis en je moet coupons hebben die je bij het kantoor van de watercompanie in Quwayra, het dorp kunt kopen. Maar als je schapen, geiten of kamelen hebt dan krijg je gratis water. Wij hebben paarden maar die tellen niet mee om gratis water te krijgen. Gelukkig heb ik een goed contact opgebouwd met de beheerder waar het water wordt getankt.

Het is iedere keer een hele onderneming en soms is alles bijna leeg, dan moeten we twee tot drie keer per dag rijden tot alles weer vol is. Voordat we beginnen moeten we eerst de controle uitvoeren. Water in de radiator van de tractor aanvullen, oliepijl nakijken en diesel bijvullen. Dan kunnen we de motor van de tractor starten. Dus de jeep ernaast, accukabels aansluiten en proberen te starten. Na een paar pogingen lukt het wel. Dan de tankwagen achter de tractor hangen, dat is wat stuurwerk en mankracht. Mijn zoon houdt van zware arbeid en helpt samen met iemand anders de tank op gelijke hoogte te houden als waar deze op de tractor bevestigd wordt. Het zand werkt nooit mee met sturen dus je hebt te maken met vele tegenwerkende krachten, maar iedere keer krijgen we het voor elkaar en klikt de pin door beide gaten.

Bijna klaar voor vertrek. Sjawl om voor de hitte en de zon, water mee, telefoon mee, kraan van de tank open om het laatste restje vaak roestig water op het land te verdelen en gaan. De heenweg is meestal makkelijk, de tank leeg en licht en de weg loopt naar beneden. Er zit altijd ťťn moeilijk stukje in de weg, net vůůr het asfalt. Daar is het zand zo tot pulp gereden dat je precies moet weten hoeveel gas je bij geeft om niet door de bocht te vliegen om op het asfalt te komen (scherpe bocht naar rechts) en niet te blijven steken in het zand. Naar de watercompanie is het genieten. Wat herders, met hun kudde schapen en geiten, arenden die rondvliegen tussen dorp en woestijn. Een paar woestijnhonden, vlinders en vogeltjes die meevliegen. Vooral het stuk onder de dennenbomen is aangenaam. Er is schaduw, omringt door de heerlijke geur van de den. In het begin bleven auto's stilstaan omdat een vrouw op de tractor toch wel een bezienswaardigheid is in JordaniŽ, maar op den duur wist iedereen wie ik was en zwaaiden we.

Eenmaal bij de watercompanie komt het volgende obstakel. De rem werkt niet van de antieke tractor. Wel de handrem maar die loopt niet zo soepel en eenmaal aangetrokken is het erg moeilijk om de rem weer vrij te krijgen. Dus eerst kijken of er andere trucks aan het water tanken zijn. Omdat onze combinatie klein is moet ik plaats maken als er een grote truck komt. Het water wordt rondgepomd in een soort ereboog met twee punten om te tanken. …ťn op het hoogste punt voor de grote water trucks en ťťn aan de zijkant. Onze verbindingsslang past op de zijkant van de boog. Dus langzaam ernaartoe rijden om precies tot stilstand te komen onder of naast de boog. Soms lukt dat niet en schiet ik te ver door, een extra ronde volgt. Het is allemaal zelfbediening aan de pomp. Dus met blote voeten op de tank klimmen die vaak heet is van de zon. Slang goed op de aanvoer aansluiten en langzaam het wiel opendraaien. Er staat zo'n kracht op het water dat het regelmatig gebeurd dat de slang eraf vliegt en je een gratis douche krijgt. Bovendien is de tank erna glibberig als ijs. Wanneer dit gebeurd moet je heel snel het waterwiel sluiten, want het water spuit in het rond. En dat is zwaar en heel onhandig werk. Opnieuw proberen, we hebben al ijzerdraad en touw aan onze slang bevestigd om deze te bevestigen aan de boog maar evengoed is de kracht soms te groot en schiet de slang eraf. Meestal duw ik met mijn hele gewicht tegen de bevestiging totdat de tank vol is wat ongeveer tien minuten duurt. Even een praatje maken met de beheerder en dan weer terug.

Het is zwaarder en het schakelen in de goede versnelling gaat stugger, er is veel kracht voor nodig. Nu gaat de weg het laatste stuk naar het kamp omhoog en is het zand erg rul. Het zal niet de eerste keer zijn dat de tractor vast komt te zitten. Er zit een low gear op die naar verwachting op een antieke tractor, soms wel en soms niet werkt. Dus flink de vaart erin houden, meteen de juiste 'weg' kiezen en nergens twijfelen want dat betekent onherroepelijk dat je blijft steken en dan heb je een groot probleem met een volle watertank achter de tractor. Het is mijn zoon en mij nooit gelukt om vast te komen zitten. Voor Jon een geweldige prestatie omdat hij pas in de woestijn is begonnen met rijlessen.
Maar met de JordaniŽrs die bij ons werkten is dat anders...



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


Een hele onderneming iedere keer, dat water halen ;-) Petje af voor je hoe je alles voor elkaar krijgt in deze voor onze begrippen primitieve omstandigheden. I zie de charme en de uitdaging hiervan ook. Je krijgt als beloning veel voldoening lees ik tussen de regels door.

Erica Schwing


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden