Emigratieboek.nl - Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ







   
Zoek op deze site:
Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ

Week 52 - Water perikelen


Water halen met de tractor klinkt zo eenvoudig maar je hebt te maken met mensen die ook een eigen wil hebben. En ik merkte dat de Jordaanse jongens en mannen liever met mijn zoon Jon te maken hadden (omdat hij een man is) dan met een vrouw die orders uitdeelt en ideŽen deelt.

En natuurlijk moesten ze bewijzen dat ze alles beter wisten dan die westerse vrouw en zoon, dus oefenden ze veel op de tractor en repareerden van alles, soms van de regen in de drup. Het was een mooi stuk speelgoed en iedere keer als ik even niet keek zaten ze alweer op de tractor en hadden ze een nieuw klusje verzonnen wat niet relevant was ten opzichte tot de taak die ze hadden toegewezen gekregen. Dus ze zouden wel even water halen. De eerste was enorm bedreven in het besturen van allerlei auto's in de woestijn maar kwam met tank en al vast te zitten en graafde zich nog dieper in het zand.

Hij vertrok voorgoed en liet ons achter met de puinhoop. Het heeft twee dagen, en bijna een bedoeÔen gekost om de tractor eruit te krijgen. Eerst de tank leegpompen met de waterpomp in de plastic tank die precies op onze fourwheel pickup paste. Dat betekend zo'n zes keer plastic tank vullen met de waterpomp. De plasic tank en de pomp met de auto verplaatsen naar het sanitair blok. Naar boven klimmen, alles aansluiten, pomp in werking stellen en opletten dat de tank niet overloopt. Volgende ronde totdat de tank aan de tractor helemaal leeg is. Afkoppelen en graven om de wielen, bijna zo groot als ik, 1.80 meter, vrij te krijgen. Met de pickup stenen en takken uit de woestijn halen om de wielen steun te geven. Water op het zand laten lopen onder de wielen, lucht uit de wielen laten sissen. Moter aanzwengelen, maar helaas. Het heeft heel wat pogingen geduurd en met twee jeeps ervoor is het uiteindelijk gelukt. Nu de tank nog. Die is te zwaar om even te verplaatsen door het helemaal kapot gereden zand. Maar de enige vervoersmogelijkheid was met de tractor. Met heel veel mankracht, twee hydraulische jacks (krikken) en veel stenen om de tank op gelijke hoogte te krijgen met de tractor, onnoemelijk veel gemanoevreer met de tractor om deze niet weer vast te laten lopen is het uiteindelijk gelukt om de hele zaak vrij te krijgen en naar het kamp te vervoeren. We waren toe aan een feestje.

De tweede keer dat de tractor met de tank vast kwam te zitten was met een jongen die een behoorlijk ontwikkeld ego had. En heel jaloers op mijn zoon die zoveel kon. Dus moest hij zich bewijzen. Het was al schemerig toen hij met een volle tank terugkwam, soms zie je dingen aankomen, hij reed te langzaam en nam niet de juiste weg zoals ik die had uitgelegd. En ja, muurvast, en maar proberen om eruit te komen. Ik stond al naast hem om instructies te geven. Maar instructies van een vrouw... De tractor kwam vaster en vaster en steeds drukte hij het gas te diep in en graafde zichzelf verder in. Mijn volgende voorstel was om mijn zoon te halen en hem de tractor eruit te laten rijden want zoals het er op dat moment voorstond zou dat nog lukken. Maar dat was zijn eer te na. Toch ging ik op weg om Jon te halen. Het was genoeg, hij had lang genoeg geprobeerd en het was al donker en ik kreeg een deja vu gevoel van de vorige keer. Jon is na lang aandringen op de tractor gesprongen en binnen tien minuten, veel manoevreren, de tractor met veel geduld en met zachte hand te behandelen is hij erin geslaagd de boel vrij te krijgen en keerde vervolgens triomfantelijk naar het kamp terug.

Ramp nummer drie was de ergste. De volgende Jordaanse jongen was gearriveerd, jong, met veel bravoure en jeugdige compassie. De tractor werd opgeknapt en bij de spuiterij geverfd evenals de tank en hij reed erin als een koning. Tot de tractor steeds langer wegbleef. Ok, hij mocht een keer water halen. Alles ging goed tot in het kamp. Daar moest de tractor gemaoevreerd worden naar de tanks maar ervoor was de rioolput van het sanitair. Bedekt met hout en zand en gemarkeerd door een zwarte steen. Ik ging bij de steen staan en maakte duidelijk dat hij voor mij langs moest rijden. Maar hij ging snel achter mij langs, over de rioolput en het was onmogelijk om hem te stoppen. Tractor en tank zakten weg en kwamen in een hoek van 90 graden ten opzichte van elkaar te hangen, ťťn wiel van de tank vrij in de lucht. Het eerste dat hij deed was de tank open zetten om het kostbare water weg te laten stromen uit de tank. Ik sprong erheen en sloot de kraan. Telefoon erbij en hulptroepen laten aanrukken, want dit was een groot probleem.

Het lukte om ondertussen de tank leeg te pompen via een tussenstop in de plastic tank. Een werkje van bijna twee uur. Velen hadden gehoor gegeven aan de oproep maar al snel bleek dat er nog meer stuurlui aan wal stonden. Mijn zoon Jon stond aan zijn hoofd te krabben en dat betekent meestal dat hij aan het rekenen is. Na veel overleg en wat pogingen om de zaak los te trekken ben ik naar Jon gegaan om zijn bevindingen te horen. Die klonken beter dan wat we tot nog toe hadden gezien. Het was onmogelijk om de zaak los te koppelen en er waren meerdere jeeps aanwezig. Een jeep moest voor de tractor gezet worden om de tractor de kracht te geven voorwaarts te kunnen. Om de buik van de tank moest een ijzeren kabel gespannen worden om tegelijkertijd de tank op te lichten. In een hoek van 90 graden moest aan de tank getrokken worden om de wielen grip te laten krijgen. De jeeps werden in positie gebracht, kabels vastgemaakt en de tractor voorzien van startkabels om de motor te starten. Zoveel meer adviezen en raadgevingen werden gegeven, het werd een echt huzarenstukje. Tegelijkertijd moest aan alle kanten dezelfde hoeveelheid gas gegeven worden om de tank te lichten en tegelijkertijd zijwaards en voorwaards uit het gat te trekken. De rest was puur geluk of het zou slagen of niet.

De Jordaanse jongen op de tractor, die achterover helde in de afvoerput, een jeep ervoor met een chauffeur die naar Jon wilde luisteren en ik met de pickup aan de zijkant met de tank op sleeptouw. Met veel nadruk aan alle medewerkers uitgelegd om uitsluitend naar Jon te luisteren want de stuurlui waren nog steeds aanwezig en probeerden zich ermee te bemoeien. Jon zijn plaats was tussen de jeeps zodat hij alles in de gaten kon houden en aanwijzingen kon geven. Op zijn teken gaf iedereen gas, het duurde even voordat de jeep de tractor naar voren kon trekken vanwege het zware gewicht van de tank erachter. Deze was al hoger getrokken maar nog zonder grond onder ťťn wiel. Met nof wat extra gas van mijn zijde kwam het wiel aan de grond en kon de tractor op eigen kracht de tank verder trekken. Applaus van alle kanten en weer een feestje. Het heeft een aantal dagen in de stank geduurd voordat de rioolput weer gerepareerd was en ondertussen begon het ook nog te regenen waardoor de rioolput zich snel vulde.

Het leven in de woestijn is nooit saai. We werken altijd met een plan A, B, C, D, E of meer. Wanneer plan A niet werkt hebben we plan B in reserve en zo verder. Leven met de natuur. Je wordt je bewust dat je maar een heel klein deeltje bent in het geheel en te maken hebt met allemaal onvoorziene zaken.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden