Emigratieboek.nl - Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŰ







   
Zoek op deze site:
Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŰ

week 3 - Waterval in de woestijn


Toen wij in de woestijn kwamen wonen had het al tien jaar niet geregend. Volgens mij hebben we wat van het Nederlandse klimaat meegenomen want onze eerste winter in de woestijn heeft het er zoveel geregend. Maar in tegenstelling tot Nederland waren we allemaal erg blij met de hoeveelheid regen. Hoewel alles drijfnat was en koud, waren het zulke bijzondere dagen in de woestijn, dat er nog veel over gesproken werd.

Op een avond kwam een muzikant, bedoe´en, zanger en oudinstrument speler langs. Tussen alle potjes en pannetjes om het water op te vangen zaten we allen in de keuken naar hem te luisteren. Er werd flink geimproviseerd en de songs werden steeds meertaliger vanwege de internationale vrijwilligers. En de regen bleef maar stromen. Op een nacht werd ik wakker en hoorde water ruizen. In het donker zocht ik mijn weg door het dit keer sompige zand -er was een heuse rivier tussen de tenten en het keuken/sanitairblok ontstaan- en volgde het riviertje van water. We hadden het rijdend materieel, de tractor en de auto al hogerop geplaatst. Bij het grote rotsblok aangekomen begon het geluid steeds sterker te worden. Er was een meertje ontstaan vˇˇr het rotsblok. Ik moest omhoog klimmen om achter het rotsblok te komen. Daar gleed ik uit, op blote voeten kwam ik in een modderige poel terecht, werd nog doorweekter als ik al was en ook daar bleek een meertje te zijn. Nog steeds nieuwsgierig waar het geluid vandaan kwam keek ik om me heen. Nog een stukje doorlopen, hoger op de rotsen en ja, ik voelde de koude wind van het klaterende water en stond oog in oog, in het pikdonker met een echte waterval. Een 'shalalah' in het Arabisch. Wat was dat fascinerend. In het midden van de woestijn stortte het water naar beneden. Door het donker zag ik het pas toen ik er recht voor stond, in het gesluierde licht van een bewolkte lucht waar de maan doorheen probeerde te schijnen. Wat kan natuur schitterend zijn. De volgende dag maakten we wat foto's.

Water opsporen:
In Nederland heb ik een biotensor aangeschaft en lessen gevolgd om daar mee te kunnen werken. Mijn intentie was om dit instrument in te zetten om mensen te helen, een extra boost te geven na een massage. Maar je kunt er ook water mee opsporen. Dat is natuurlijk heel interessant in de woestijn waar water kostbaarder kan zijn dan goud.

Op een dag, vˇˇr de regenperiode werd mij gevraagd water te zoeken door de Bedoe´enen die bij ons waren. Mijn collega Hanneke Tibboel uit Nederland was een tijdje rust komen zoeken in de woestijn en heeft geholpen. Op het moment dat ik de biotensor haalde was ik eerst onzeker waar ik wilde gaan zoeken, dan is de plaats ineens heel groot en om deze systematisch te gaan onderzoeken duurt minstens een dag. Maar eenmaal in handen wist ik meteen waar ik wilde zoeken, de plaats vˇˇr de toegang naar de lounge. Het is net een soort wichelroede, maar dan van metaal. Een massief en zwaar handvat met een dunne rechte metalen draad daarin en uitlopend in een bolletje waar overdwars een soort pennetje ingeklonken zit.

Met zoveel toeschouwers is het altijd even spannend omdat je nooit van te voren kunt zeggen wat er gaat gebeuren. De voorbereiding, het ijken van de biotensor bestaat voor mij altijd uit het vragen van toestemming aan God om met dit intrument te mogen werken. Vervolgens vraag ik een ja, waarop de biotensor zonder dat ik iets doe op en neer begint te bewegen en een nee, waarop de biotensor van links naar rechts beweegt. In Nederland was ÚÚn van de testen tijdens de opleiding, het zoeken naar wateraders rond het gebouw waar de lessen werden gegeven. Ik ben toen zonder iets te doen naar de achterkant van het gebouw gelopen waar mijn auto geparkeerd stond terwijl iedereen aan de voorkant van de lesruimte begon te zoeken. Op het moment dat ik begon te werken met de biotensor stond ik al op de lijn. Dat was een goede ervaring, maar dan voel je altijd de vertrouwde nabijheid van de leraren om je heen. Nu stond ik er alleen voor.

Ik begon met de vraag om water op te sporen en de biotensor knikte ja. Langzaam lopend begon het instrument heel duidelijk naar links en rechts uit te slaan wat betekent dat je op het water staat. Hanneke liep met een steen achter mij aan om in het zand af te tekenen waar naar mijn idee het water zou zijn, maar iedereen kon meekijken en zag in welke richting de biotensor uitsloeg. Een soort zeshoek verscheen waar de waterbron zich zou bevinden. Het zou natuurlijk heel lucratief zijn om een eigen bron in het kamp aan te leggen. Dus ging ik vragen hoe diep het water zich bevond. Dat was op dat moment rond de tien meter diep. Ook vˇˇr de grote rots zijn we gaan zoeken en daar zou zich ook water bevinden, maar dieper. Dus als we een bron wilden aanleggen zou dat op de eerste vindplaats moeten zijn.

Ahmad, ÚÚn van de Bedoe´enen die erbij was, heeft zonder dat ik het wist thuis met zijn vader gesproken die precies wist waar wij woonden hoewel hij zelf te oud is, bijna honderd jaar, om te komen. De vader zit altijd vol met verhalen uit de koran en over vroeger en heeft een enorme kennis van de omgeving. Vroeger, toen er nog ieder jaar regen viel was de plaats bijna een groene oase. De mannen kwamen daar bijeen om op konijnen te jagen. Veel herders kwamen hun kudden met geiten, schapen, kamelen drenken in de plaats waar wij nu woonden en het meest frappante was dat de bron zich precies op de plaats bevond die wij als eerste plaats hadden gemarkeerd.

Na de regen heb ik opnieuw gevraagd hoe diep het water zich bevond en het getal was gereduceerd naar zes meter... Nu was het zeker, ik kan water vinden en we kunnen een bron aanleggen in onze plaats. Maar het zou anders lopen.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden