Emigratieboek.nl - Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ







   
Zoek op deze site:
Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ

Week 8 - Vrijwilligers (1)


Wonen en leven in de woestijn een utopie? Nee, gewoon doen! Het is een unieke kans om het leven over een heel andere boeg te gooien. Om terug te gaan naar de basis van het bestaan. Oke, het leven in de woestijn is niet eenvoudig en er zijn genoeg ontberingen. Maar die wegen niet op tegen het gevoel van vrijheid. Alle dagen ťťn zijn met de natuur, geleid worden door het ritme van de natuur. Zon, waar we zo van houden kan ook onbarmhartig heet zijn, zo heet dat je voeten verbranden in het zand. Stormt het, dan is er behalve wind ook veel zand dat verplaatst wordt, spullen die ergens anders terechtkomen en heel veel lawaai. Temidden van de overal aanwezige natuur voel je je als mens heel nietig en ervaar je dat een mensenhand de natuur nooit kan bedwingen.

Meestal wordt je wakker en kijk je uit je tent naar de schitterende zonsopgang, hoor je de geluiden van de natuur die ontwaakt. Een woestijnhond die blaft, de paarden die al op de uitkijk staan wie het eerst wakker is om hen te voeren. Soms staan er een aantal kamelen te grazen naast de tent en hoor je het gemurmel van hun magen. Vluchten duiven die proberen de verloren graankorrels op te pikken bij de paarden.

Voor de vrijwilligers die bij ons wonen en werken is het een uitdaging om hun leven achter zich te laten en een paar weken/maanden iets totaal anders te doen dan thuis. Tussen de vrijwilligers zitten wereldreizigers die van land tot land hoppen, al werkend voor kost en inwoning en verder heb je weinig nodig op een afgelegen plek. Mijn eerste ervaring met vrijwilligers van Wwoof was tijdens een gesprek in Dana in JordaniŽ, met een Engelse uit Devon die op haar boerderij met wwoofers werkte. Wwoofers zijn vrijwilligers aangesloten bij: www.wwoof.org, een wereldwijd netwerk van organisaties die vrijwilligers koppelen met biologische boeren en mensen helpt een duurzame manier van leven te delen. Wwoof is een uitwisseling, in ruil voor vrijwilligerswerk, biedt een gastbedrijf eten, accommodatie en de mogelijkheid om meer te leren over een organische levensstijl.

Tijdens onze visite aan Engeland om Jon, de oudste op te halen die daar net was afgestudeerd en een afscheidsconcert gaf zijn we van Coventry naar Cornwall en Devon gereden voor een beetje vakantie voorafgaande aan de emigratie. Met beide zoons door regenachtig Engeland. Tegen de tijd dat we in Devon waren was alles doorweekt en kregen we droge dekens om onder te slapen. We hebben een heel goede indruk gekregen van wat wwoofers doen en eenmaal terug in Nederland hebben we meteen ingeschreven als host voor het project in JordaniŽ in de woestijn.

Al twee weken na mijn komst kwam de eerste wwoofer, Jonathan uit Engeland voor drie maanden, die werkelijk bij al het buitenwerk inzetbaar was en de inhoud van de container uit Nederland heeft helpen vervoeren per tractor naar het kamp. Sinds die tijd zijn er tussen de twintig en vijfentwintig vrijwilligers van wwoof geweest die bij diverse projecten hebben geholpen. Het werk is altijd heel gevarieerd net als de vrijwilligers.

Kelly uit Engeland had veel affectie met paarden en heeft alles rondom de paarden verzorgd en Jon beter leren paardrijden. Iedere dag bereed ze met Jon een aantal paarden die het heerlijk vonden om echt aan het werk te gaan. Toen wij uit Nederland kwamen waren sommige paarden half verwilderd en twee waren klaar om getraind te worden. Ze waren niet goed gevoed en dat was de eerste prioriteit, de paarden op gewicht brengen, douchen en alle verklitte rasta manen en staarten in vorm te brengen. Met de komst van Kelly kon er met een trainigsprogramma begonnen worden. De paarden zijn in haar twee weken verblijf vertroeteld en ze heeft veel kunnen opzetten wat Jon daarna als taak heeft opgepakt samen met andere vrijwilligers. Tijd voor een check door de dierenarts die ik heb opgehaald. Hij heeft een perfect gezondheidscertificaat afgegeven voor alle paarden.

Lloyd uit Engeland en Blake en Ross uit de Verenigde Staten waren juist voor het bouwwerk en andere zware klussen geschikt. Zij hielden ervan om fysiek bezig te zijn en trainden de hele dag hun spieren. Hoe zwaarder hoe beter. Sommige vrijwilligers trainden na het werk met klimmen en hardlopen. Van cement en ijzeren staven hebben ze gewichten voor het gewichtsheffen gemaakt.

Michel Mosser uit Frankrijk heeft alle website's die we hadden in kaart gebracht en overgezet in de nieuwe website www.brendasjordan.com die hij ontworpen en gebouwd heeft. Ook wilde hij langduriger in JordaniŽ blijven en heeft gezocht naar een gat in de markt. Dat werden gedroogde tomaten die hij op ecovriendelijke wijze wilde gaan telen. Het begon met de drogerij op het dak en regelmatig confisceerde hij de keuken om met de gedroogde tomaten aan de slag te gaan. Het project breidde zich uit. Het volledige project werd in eco termen opgezet en het ondernemersplan vorderde gestadig. Maar het werd moeilijk op het moment dat hij zou proefdraaien met de vrouwen die voornamelijk in het project zouden werken. Ineens werden we ermee geconfronteerd dat we in een zeer traditioneel en conservatief deel van JordaniŽ woonden en was het moeilijk om vrouwen te vinden die dit werk buitenshuis konden doen. Uiteindelijk is het project gestrand, mede omdat Michel naar Abu Simbel in Egypte vertrok om daar manager te worden van een hotel. Michel is een half jaar bij ons geweest en hoorde echt bij de familie.

Anderen waren geweldige kok's, Catherine en Hannah, twee zussen uit de verenigde Staten waarvan er een ook een uitstekende mecanicien was op tractorgebied, en heel goed in allerlei reparatieklussen. Ze heeft vele bedoeÔenen versteld doen staan vanwege haar technische kennis. Nolwenn uit Frankrijk was de beste kok, we hebben bijna drie maanden de Franse keuken kunnen uitproberen die ze vertaalde naar de Arabische ingrediŽnten die verkrijgbaar waren. Soms emailde of skypte ze met haar moeder voor overleg om het recept perfect te krijgen. Hoewel we smullen van de Arabische keuken was het een geweldige ervaring.

Kaj uit Singapore, die geholpen heeft met de onvrijwillige verhuizing naar Quwayra en een nacht alleen bij de trailer in de woestijn heeft doorgebracht omdat die gestrand was tijdens het vervoer naar Quwayra. Hij vond er een matras en een tent in die hij gebruikt heeft als deken. Het enige wat we konden doen was water en eten naar hem toe brengen. Op mijn vraag om hem af te lossen kwam het antwoord dat hij graag bij de trailer wilde blijven. Ook maakte hij mee dat hij werd weggestuurd door de zakenpartner waarmee ik in eerste instantie zou samenwerken. Na acht maanden alleen met mijn zoon in de woestijn kwam de zakenpartner ineens weer op de proppen en begon in de nacht te werken. Alle hekken van ijzerwerk werden onder veel lawaai van de generator en de cirkelzaag doorgezaagd. Wij konden nauwelijks slapen. In de ochtend liet de zakenpartner de paarden vrij om de tenten lopen en jaagde ze op. Ik was half wakker en hoorde de knal van een tenttouw dat brak, waarop de tent voor een deel inzakte. Ik hield mijn hart vast wat er met de paarden zou kunnen gebeuren. Het was met de wild galloperende paarden rond de tenten te gevaarlijk om naar buiten te gaan. Lloyd en Kai sliepen op de open plaats naast mijn tent en ik hoorde het bevel dat er een touw gehaald moest worden om ťťn van de paarden aan vast te zetten. Omdat de verhouding niet geweldig was tussen de zakenpartner en mij, er was al teveel gebeurd, antwoorde Kaj dat hij alleen orders van mij wilde aannemen. Daarop had hij twintig minuten om zijn spullen te pakken en te vertrekken. Ik ben meteen de tent uitgekomen want dit verliep niet goed. Op het moment dat ik opkwam voor Kaj mocht ik ook vertrekken... Alles escaleerde en ik besloot dat het niet veilig meer was en we geen keuze meer hadden om te blijven. Dus ben ik die dag een huis gaan zoeken in het dichtsbijzijnde plaatsje en mensen met jeeps om te helpen verhuizen. Ongevraagd zijn de twee vrijwilligers daarbij betrokken geweest en hebben me door dik en dun gesteund, totdat alle spullen uit de woestijn in het huis waren.

En zo waren er meer vrijwilligers die geholpen hebben, daarover in een volgende column meer.



Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden