Emigratieboek.nl - Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ







   
Zoek op deze site:
Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ

Week 17 - Paarden


Het begon allemaal met Sarah, een fel en passievol Arabisch paard. Het duurde even voordat ik op haar durfde te rijden. Het jaar daarvoor was ik voorzichtig weer begonnen met paardrijden na een stop van 14 jaar vanwege een bekkeninstabiliteit, waarvan het bestaan nauwelijks bekend was in die tijd.

Met BedoeÔenen had ik een prive tocht geregeld. 2 paarden, een jeep en 2 "gidsen". Als het niet ging kon ik altijd in de jeep rijden. De eerste dag ging stapvoets. Onvoorstelbaar blij was ik om weer te rijden. De volgende dag opnieuw proberen. Steeds werd me gevraagd om nu eens te galopperen. Maar ik wilde eerst helemaal vertrouwd zijn met het paard Bandar. Eigenlijk was het een heel mak paard die geen stap verkeerd zette.

We bereikten een grote zandvlakte, de anderen waren al overgestoken en wachtten op mij. Het was nu of nooit en ik gaf een aansporing om in draf te gaan. De draf was niet de goede gang omdat je hard moet werken, dus gaf ik nog een kleine hulp met mijn voet, een beetje verbaasd dat ik alles nog wist en Bandar sprong in galop. Dat was het! Een wow gevoel en meteen voelde ik de tranen over mijn gezicht rollen. Ze hadden me toendertijd een rolstoel voorspeld als vooruitzicht, omdat ik nauwelijks meer kon lopen. Jaren van herstel en pijn waren hieraan vooraf gegaan en nu galoppeerde ik weer op een paard! Een droom die is uitgekomen.

Sarah was in eerste instantie te hoog gegrepen, ik zag wat de bedoeÔenen aan capriolen met haar uithaalden en was nog wat onzeker. Maar paarden hebben een geweldige eigenschap, ze voelen en spiegelen de persoon die hen benaderd en rijdt. Haar verzorging had ik gedeeltelijk al op me genomen en was als ik in JordaniŽ kwam regelmatig met haar bezig, wat groente brengen, borstelen en douchen, wat ze allemaal toeliet, en bouwden zo een sterke band op. Op een dag waarop ze al flink beweging had gehad heb ik haar gevraagd of het goed was om haar nu te berijden. Ze bleek heel voorzichtig en rustig en ondanks het ruige terrein was het een schitterend ritje. Ze wilde wel altijd snel maar inmiddels was ik ook weer gevorderd met mijn rijkunst en moest haar matig inhouden om niet helemaal voluit te racen.

Sarah kreeg een veulen Malouhh, het tweede paard van stal. Hij groeide op tot een stoere bink. Met een heel lief karakter, nieuwsgierig en at overal van, zelfs uit vuilnisbakken, een rare eigenschap. Sarah was een hele zorgzame moeder en riep hem steeds bij zich. De paarden stonden toen nog in Aqaba.

Na een jaar kwam Sahem. Uit de koninklijke stallen in Amman. Hij was daar nogal een lastpost en gedroeg zich niet volgens de regels. Het werd het lievelingspaard van mijn zoon. Hij was de enige die met hem kon lezen en schrijven. Toen Jon met me meekwam om in de woestijn te wonen kon hij nog geen paard rijden. Na een paar lessen van mij kwam vrijwilligster Kelly uit Engeland. Behalve de zorg voor de paarden zijn Jon en Kelly urenlange ritten gaan maken in de woestijn. In de twee weken dat zij er was is Jon's rijkunst met sprongen vooruit gegaan en was het of hij ervoor geboren was. Vanaf haar vertrek heeft hij veel vrijwilligers begeleid in de rijkunst. En altijd op Sahem, die wel een links georiŽnteerde galop had en altijd uitweek, weg van de andere paarden. Hij werd de hengst van de kudde, maar Sarah was de alpha.

Sharouk en Najim waren de volgende twee paarden. Najim (zijn naam betekent ster) nog een veulen en Sharouk een tweejarige merrie. Najim was de brutaalste van de kudde. Een nieuwsgierig hengstje, altijd in voor kattenkwaad. Een robbertje vechten met Sahem en Malouhh terwijl die veel groter waren. Dat is hem op een dag duur komen te staan. We hadden de paddock in tweeŽn verdeelt. Ertussen een ijzeren hek. Het ging altijd goed en speels toe maar deze keer wilde hij zo snel wegvliegen van de andere twee hengsten dat hij was vergeten dat het hek er was. We hoorden de knal. Hij stond nog op vier benen maar had een geweldige winkelhaak op zijn gezicht. Gelukkig liet hij zich bemoederen door ons. Ik heb meteen de dierenarts gebeld om de wond te hechten maar de dierenarts was in Aqaba en zou pas na twee dagen terugkomen. Hij zou iets voorschrijven dat ik in de kliniek kon halen. Verder kon ik nergens terecht om de wond dicht te naaien. We hebben de antibioticumcreme er drie dagen ingespoten, je kon de huid optillen.

Na drie dagen heb ik de honingpot gepakt en wat zwachtel tegen de vliegen, deze therapie een week gevolgd en het resultaat was dat de wond heel mooi heelde. Je zag nauwelijks de 20 bij 10 cm lange winkelhaak meer en Najim was alweer bezig met kattenkwaad uithalen. Als zoiets gebeurd dan weet je dat je ver weg van de bewoonde wereld in het midden van de woestijn zit.

Sharouk was, hoewel jong de peetmoeder van Najim, bij haar kon hij altijd terecht als de anderen genoeg van hem hadden. De paarden woonden al in de woestijn voordat ik definitief kwam en de mannen, Sahem en Malouhh waren meteen weg van haar. En zij was met beiden goede vrienden en wisselde regelmatig van partner. De hengsten konden altijd goed met elkaar overweg en liepen samen met de merries als een natuurlijke kudde. Er zat een tussenpoos van drie maanden tussen twee bezoeken in, voordat ik me definitief vestigde in de woestijn en het was niet echt een verrassing om te horen dat ze zwanger was op driejarige leeftijd. Sharouk was altijd heel constant van humeur, stond meestal te kijken als de anderen aan het dollen waren. Ook toen we haar gingen berijden was zij de makkelijkste, ook de langzaamste en zou nooit een stap verkeerd zetten. Eigenlijk was ze liever lui dan moe en kwamen wij bezweet van het aansporen terug. Het is een enorme uitdaging om paarden te houden in de woestijn, maar een leven samen met hen maakt iedere dag een feest. Volgende keer meer over de andere paarden.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties


oh wat fijn om te lezen! ik woon zelf ook drie jaar in jordanie ondertussen. en ik ontmoet hier zelden mensen uit onze omstreken! dus leuk te horen dat nog mensen de stap gezet hebben naar dit fantastisch land! groetjes karolien

karolien


Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden