Emigratieboek.nl - Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ







   
Zoek op deze site:
Blog van Brenda van den Brink - Verliefd op JordaniŽ

Week 21- Paardenavonturen


Paarden zijn niet zomaar dieren, elk dier heeft een eigen gebruiksaanwijzing waar je ter dege rekening mee moet houden. Maar het mooiste aan paarden is dat ze zoveel kunnen vertellen over jou en over de mensen die met ze omgaan. Terwijl ieder een eigen karakter heeft waar je wel of niet mee kunt omgaan.

De merrie Reem kwam uit Irbid en moest erg wennen aan de eindeloze zandvlakten en rotsen die vergeleken met het groene Irbid een heel groot verschil waren. Ze at het liefst alleen en we moesten goed opletten dat ze genoeg kreeg, omdat de jongeren graag een portie van haar stalen en zij dat gewillig toeliet door een stapje terug te doen. Ze was altijd op zoek naar groene plukjes in het zand. Zij werd mijn lievelingspaard. Het was niet eenvoudig om haar op te tuigen en ze had tijd nodig om te wennen aan zadel en teugels. We oefenden vaak bij de jonge paarden als we de anderen opzadelden om te rijden. Dat beloofde wat met rijden.

De eerste keer ging een bedoeÔenenjongen op haar rijden. Het was ongelooflijk wat ik zag. Ze wist alles al. Daarna ben ik op haar gestapt en ze had er zoveel plezier in. Eigenlijk hoefde ze nauwelijks iets te leren. Ik nam haar graag mee uit, ze was heel ondernemend maar wel wat schrikkerig van onverwachte schaduwen en plastic dat door de woestijn dwarrelde. Dat gaf ze te kennen door een grote sprong zijwaarts te maken. Ook in volle gallop. Ik raakte eraan gewend en kon haar steeds beter bestand maken tegen schrikreacties door haar er bewust naar toe te sturen. Ze wilde altijd winnen met rijden en vond het heerlijk om heel hard te racen.

In de tijd dat ik nog niet bij de paarden woonde waren er verschillende mensen die de paarden voerden en water gaven. De paarden werden nauwelijks bereden. Malouhh was naar Aqaba verhuisd om daar voor de koets met toeristen te werken. Een zware job en dat is hem niet in de koude kleren gaan zitten. Iedere keer als ik in Aqaba was, vroeg ik naar hem en op een dag 'mocht' ik ernaartoe. Ik schrok, hij was van een mooi sterk paard veranderd in een zielig hoopje dat nauwelijks wilde eten. Ik heb gevraagd om hem terug te brengen naar de woestijn, maar hij moest geld verdienen voor de eigenaar. Na heel lang aandringen is hij eindelijk op transport gezet. Hij is zonder overleg gedumpt bij een bezinestation in aanbouw terwijl ik op reis was. Hij was opgehaald door een bedoeÔenenjongen om naar onze plaats te rijden. Maar was daar eigenlijk te zwak voor. De jongen was gelukkig niet zwaar, ze zijn aangekomen. Malouhh was er erg slecht aan toe, kreupel aan drie benen en hij stond helemaal in een onnatuurlijk kromming. Ik was zo blij dat hij bij ons was zodat we hem rust konden geven en lekkere dingen konden voeren. Hij begon weer te eten en de stijfheid trok uit zijn lijf en hij zag er weer uit als een normaal paard. Maar goed is hij nooit meer geworden. We konden wel weer op hem rijden na een tijdje rust. Maar het leek of zijn levenslust was verdwenen. Hij deed alles gedwee wat we van hem vroegen, maar het leek meer een oude man. Voorheen was hij de leider van de kudde, nu was het Sahem en hij deed nauwelijks moeite om Sahem van zijn troon te stoten.

We lieten de paarden heel vaak vrij. Ze gingen nooit uit zichzelf de woestijn in en omdat we ze niet iedere dag allemaal konden berijden werden ze regelmatig met de jeep uitgelaten. Als we de juiste paarden vastmaakten dan liep de rest vanzelf mee. Meestal ging Jon op Sahem, zonder zadel en in korte broek en blote voeten. Sarah was altijd vast, zij had wel volgers, Malouhh, Musraq, soms de hele kudde. Ook Sharouk, want anders ging ze niet op weg en meestal huppelde Najim met haar mee als hij een dartele bui had. Soms ook Reem omdat zij graag alleen was en liever thuisbleef. Zo reden we een paar kilometer, meestal met alle mensen die bij ons waren om de paarden vast te houden. Eenmaal op weg vonden ze het heerlijk om te rennen. Een voor een maakten we de paarden die vastzaten los en als laatste altijd Sarah. Zij wilde meestal meteen naar huis terwijl de anderen via wat omwegen en wat grazen rustig aan naar huis keerden. Wij reden meestal meteen naar huis om te zien hoe ze aankwamen, soms in een wedstrijd soms op hun dooie gemak. Soms allemaal tegelijk en soms groepje voor groepje. Wij genoten net zoveel als de paarden en vooral Jon op Sahem kon de kudde nog eens goed opjagen om ze extra te laten rennen. Het was bijzonder dat we de kudde op een vrijwel natuurlijke manier en in grote vrijheid konden houden.

Na negen maanden woestijn moesten we alle paarden vaarwel zeggen. We waren gedwongen de plaats te verlaten en vonden een huis met hele grote tuin in het dichtbijzijnde dorpje Quwayra. Zonder een paard was het leven heel anders. Al gauw kwam Samiha, ons nieuwe paard. Wat was ik blij met haar, we woonden nog steeds aan de rand van de woestijn en konden zo hele mooie tochten maken. Ze had alle ruimte in de tuin. We hebben de BedoeÔenentent daar opgebouwd en zo had ze een echt thuis. BedoeÔnen zijn dol op hun dieren en het gebeurd vaker dat zij een apart gedeelte van de tent bewonen. Niet zoveel als voorheen maar je ziet het nog wel. Samiha is meeverhuisd naar Petra. Helaas is ze veel te jong overleden.

Je kunt schitterende tochten maken in JordaniŽ. Van Wadi Rum naar Petra, in de omgeving van Petra en natuurlijk in de woestijn. De paarden hebben allemaal Arabisch bloed en dat kun je duidelijk merken. Als je eenmaal een band met ze hebt, willen ze graag voor je werken en vertrouwen je ook.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk


Stef Smulders
Italiaanse toestanden