Emigratieboek.nl - Blog van Stef Smulders - Italiaanse toestanden







   
Zoek op deze site:
Blog van Stef Smulders - Italiaanse toestanden

Gomme da neve


Ieder jaar in november is het weer zover: een paar weken nadat de wintertijd is ingegaan, moeten we de winterbanden onder onze twee Punto's laten monteren. In een heuvel- tot bergachtig gebied als het onze (de Penice-pas reikt al tot boven de 1000 meter en nog verder in het zuiden, aan de grens met Ligurie bereiken de bergen van de Apennijnen hoogtes tot 1700 meter) zijn deze op gladde en steile wegen berekende banden verplicht. Waarbij elke regio wel haar eigen termijnen heeft bedacht natuurlijk: in de ene regio moet het vanaf half november, in een andere met vergelijkbaar landschap vanaf begin december, enz. En hoewel de pakkans bij overtreding niet groot schijnt te zijn, is de boete niet mals als we de verhalen mogen geloven: 1500€ of daaromtrent. Maar waarom zouden we bezuinigen op onze veiligheid? Dus zorgen we er ieder jaar weer braaf voor dat de bandjes er min of meer op tijd (want we zijn in Italië) onder zitten. Nou ja, een beetje bezuinigen doen we wel sinds we weten dat alleen de voorwielen verplicht van het sneeuwbestendige rubber voorzien hoeven te zijn. Er resteert toch nog iets van de dominee-koopman in onze geëmigreerde zielen.

Om de banden te verwisselen, roepen we de hulp in van Maurizio, onze garagista di fiducia, de vertrouwensmonteur. Hij runt de dichtstbijzijnde garage en is nog Fiatdealer op de koop toe, wat willen we nog meer? Eh ... nou, op tijd geholpen worden bijvoorbeeld. De laatste jaren verliep de procedure steevast met horten en stoten waarbij er meerdere ritten naar de vertrouwensgarage nodig waren om het gewenste resultaat te bereiken. Bij Maurizio is het namelijk altijd druk (vooral rondom de verplichte bandenwisseldatum) en in de enorme, metershoge garage is het nogal een chaos. Of lijkt dat maar zo? Als je er voor achten 's ochtends komt, is de hal tamelijk leeg, op een enkele auto op een brug of een wrak aan de zijkant na. Kom je echter een uur later dan is er geen plek meer vrij en staan overal auto's op krikken, bruggen en met openstaande motorkappen. Hoe al deze auto's zich zo kriskras in de garage hebben weten te manoeuvreren, is een raadsel en hoe ze er ooit weer zonder nieuwe butsen en schrammen uit moeten komen al evenzeer. Gebruikt Maurizio soms een gru, een kraan die ergens langs de wand van deze megazaal verborgen zit?

Aan alle auto's schijnt tegelijkertijd te worden gewerkt, wat onmogelijk is want naast Maurizio is er maar een werknemer: zijn schoonzoon. Qua karakter kunnen deze twee niet meer van elkaar verschillen dan ze doen: de schoonzoon straalt in woord, gebaar en uiterlijk(trouwe hondenogen, een sloom-mollig postuur) een onverstoorbare rust uit en lijkt door geen chaos, hoe groot ook, van zijn stuk te brengen. Waarschijnlijk is dat ook de enige manier waarop je in deze garage kan overleven, in de heksenketel die Maurizio veroorzaakt. Want Maurizio is, hoewel (of juist daardoor? Kom er maar in, Sigmund!) klein van stuk, een enorme druktemaker. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat beent hij door de garage van auto naar auto, van telefoon naar nieuw binnengekomen klant, van kantoor naar de voorraadvide waar de nieuwe banden liggen, onderwijl in plat dialect commando's schreeuwend naar zijn schoonzoon. Die geen spier vertrekt en gewoon doorgaat met de ene klus die hij op dat moment onderhanden heeft.

Toch is het juist zijn schoonvader die hem op het rechte spoor heeft moeten zetten. De jongeman was gewend meer geld uit te geven dan hij verdiende ("De tegenwoordige generatie!", ik hoor het u zeggen) en had overal schulden. Maurizio besloot dat de beste jongen wel met zijn dochter mocht trouwen, maar alleen op voorwaarde dat hij ervoor zou zorgen dat hij geen schulden meer had. Dus daar ging zijn mooie nieuwe witglanzende Punto Grande die hij op afbetaling aangeschaft had. Die sleet Maurizio aan een paar van zijn cliënten, die zo voor een zacht prijsje een nagenoeg nieuwe auto in hun schoot geworpen kregen. Die klanten waren wij. En dus mag de schoonzoon zo af en toe in onze opdracht aan zijn eigen bolide sleutelen, nou ja, ex-bolide dan. Maar hij heeft er wel de dochter van Maurizio voor in de plaats (niet op afbetaling). Gek genoeg heeft Maurizio zo af en toe in alle drukte toch ook nog tijd voor een praatje en zo kwamen we te weten dat zijn dochter een fanatiek ballroomdanseres is. En dus chauffeert Maurizio zijn dochter ook nog eens elk weekend naar verweggelegen steden en dorpen, soms honderden kilometers ver, waar danswedstrijden gehouden worden. De danspartner van de dochter is niet haar man de assistent-garagista want die is daarvoor te lomp en te sloom. Vol trots laat Maurizio ons steeds foto's zien van de meest recente danssuccessen van zijn dochter. Wij vragen ons dan altijd af waar in dat kleine lijf die enorme accu verborgen zit die de onuitputtelijke energie levert voor alle bezigheden die Maurizio verricht.

In het begin, toen we nog maar over één auto beschikten, de witte Punto was nog niet in ons bezit, leende Maurizio ons wel eens een van zijn auto's wanneer de onze in garage blijven moest. Huurkosten NUL euro! En dan kwam hij onze gerepareerde auto ook nog zelf brengen en nam hij de leenauto mee retour. Dat kan alleen in een dorp en dan nog alleen bij een echte garagista di fiducia! Een andere keer kwam ik hem tijdens wat een van zijn weinige pauzes moest zijn geweest tegen in het dorpscafé. Hij zag me en bood me direct een espresso aan die hij in een moeite door meteen bestelde bij de barista, nog voor ik boe of bah had kunnen zeggen. Nadat ik een beetje suiker in mijn kopje gedaan had en weer opkeek, zag ik dat Maurizio alweer vertrokken was. En hij nog betaald ook!

Als we bij de garage komen voor de tweejaarlijkse bandenwissel is het er dus altijd een drukte van belang (tenzij we er aan gedacht hebben om er voor achten al heen te gaan) en kunnen we alleen een afspraak maken. Een soort van afspraak dan, want aan precieze tijden doet Maurizio niet. Morgenmiddag, kom dan maar langs, destilleren we uit de spraakwaterval die hij, deels in dialect, uitstoot op onze vraag, in accentrijk Italiaans, wanneer het schikt. Maar wanneer begint de middag? Niet om half één of één uur maar op zijn vroegst om drie uur, of half vier, of toch pas om vier uur? Je weet het in het siestaland Italie nooit zeker. En eigenlijk begint na de middagpauze de avond al, want de begroeting die dan gebezigd wordt is buonasera en niet buon pomeriggio. Eigenlijk bestaat de middag voor de Italiaan helemaal niet. We proberen meestal maar wat en zijn soms te vroeg maar meestal te laat. Dan is het chaotische bedrijf alweer in volle gang en kunnen we er toch niet terecht. De "afspraak" lijkt vergeten want dan roept Maurizio ons iets toe over giovedì mattina, over twee dagen dus en dan 's ochtends. Toch maar eens proberen om er voor achten te zijn, denken we dan. Uiteindelijk lukt het altijd, zelfs voordat de eerste sneeuw valt of dat we een boete krijgen. Het mag dan een chaos lijken, toch komt alles uiteindelijk op zijn gomme da neve terecht: Italiaanse toestanden!


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk