Emigratieboek.nl - Blog van Stef Smulders - Italiaanse toestanden







   
Zoek op deze site:
Blog van Stef Smulders - Italiaanse toestanden

Huizenjacht met vuurwerk


"Is het de 19e?" vroeg ik aan Nico. "Ja het is de 19e" antwoordde hij beslist. "Oké, dan is dat spettacolo pirotecnico in Nibbiano vanavond, laten we gaan kijken." Ieder jaar sinds we hier in de Oltrepň Pavese woonden, hoorden we achteraf van Leda (onze kookleskokkin) hoe prachtig het vuurwerk in Nibbiano was geweest en wisten we dat we ook dat jaar weer te laat waren. Zo ging het al sinds 2008 maar dit jaar zou het ons niet weer overkomen, besloten we. Dit keer gingen we het echt zien, dat vermaarde wereldvuurwerk. Nibbiano is een klein dorpje niet ver bij ons vandaan in de provincie Piacenza. Het is een leuk gerestaureerd plaatsje met voornamelijk natuurstenen huizen. Eenmaal per jaar is er een wijds bekende antiekmarkt die dagen duurt en 's zomers is er een jaarmarkt die dus wordt afgesloten met het beruchte vuurwerk, een spektakel dat zijn weerga niet schijnt te kennen.

Het was vandaag alleen nog maar een kwestie van op tijd vertrekken en onze missie zou met succes worden volbracht. Nog even op de kaart kijken voor de route en ons kon niks meer gebeuren. Ach nee, dat kwam ook goed uit: op weg naar Nibbiano kwamen we langs Caminata, zag ik. Laten daar nou net twee huisjes te koop staan die we voor vrienden (op zoek naar een vakantiehuis in onze streek) wilden gaan bekijken! Daar konden we onderweg dus mooi even langs gaan om wat foto’s te maken. Uit de annunci, de advertenties, hadden we de adressen en Caminata is klein, dus het kon geen probleem zijn om de huizen te vinden. Op de kaart zag ik ook nog dat de route die naar Nibbiano over een spannend stuk weg voert: een soort skihelling met een twintigtal haarscherpe bochten, categorie donkerrood schat ik. Dit stuk is kennelijk zo lang en steil en bochtig dat het zelfs op een kaart van een redelijke schaal nog is weergegeven als een slingerlijn. Spannend! Dat deze weg symbool zou staan voor ons uitstapje naar Caminata en Nibbiano wisten we toen nog niet …

Nadat ik de adressen had genoteerd en mij de foto’s van de huizen had ingeprent, gingen we op weg. Het eerste huis lag in een gehuchtje van maar één straat, op nummer 14. We bereikten de localitŕ zonder problemen via een weg met alweer wonderbaarlijk mooie panorama's. Hoe klein dit buurtschap ook was, toch lag er nog een kerk in het midden. Daaromheen zagen we huizen met de nummers 11, 12, 13, 15, 17 maar geen 14. Een beetje uit de richting, dichter bij huizen met lagere nummers, lag nog wel een bouwvallig huis maar of dat nou op dat huis van de advertentie leek? Het huisnummer konden we niet zien, want de voorkant van het huis was onbereikbaar door het hoge struikgewas waarmee het omgeven was. Nou ja, als dit nummer 14 zou zijn, viel het toch af want dit leek meer een ruďne dan een bewoonbaar huis.

Gelukkig hadden we nog een tweede kandidaat en deze lag in het dorp Caminata zelf en het moest wel raar lopen wilden we dit huis niet kunnen vinden. Dachten we. Maar het liep raar. De straat in dit leuke dorpje met knusse steegjes en natuurstenen gebouwen was snel gevonden. En ook bestond er een huis met het juiste nummer, maar of dit nu op het huis uit de advertentie leek? Het plaatje dat ik thuis had gezien, wilde mij maar niet te binnen schieten. We zagen ook geen tekoop-bordje en het leek nog wel bewoond maar er was niemand thuis. Over een rekje met wasgoed keek een nieuwsgierige buurvrouw vanaf haar balkon naar ons. “Scusa, ma č in vendita la casa?” vroegen we maar eens, “Is dit huis te koop?” “No, no quella non č in vendita, ma quell'altra li si” antwoordde ze, “Dit huis is niet te koop, maar dat daar verderop wel.” Daarbij wees ze naar een rustico, een gammel schuurtje verderop. Nee, dat kon het niet zijn,beseften we, ook al niet omdat het adres van het huis waar we voor stonden toch duidelijk klopte. “Anche la mia casa č in vendita”, probeerde la vicina nog, maar in haar appartement waren we niet geďnteresseerd.

Later, thuis, zag ik dat het tweede huis in de verste verte niet leek op dat wat we in werkelijkheid hadden gezien, op exact het adres dat in de advertentie stond. Zou op dat adres soms de verkoper van het eigenlijke huisje wonen? Helaas kregen we nooit enige reactie op het bericht dat we via de advertentiewebsite verstuurden. We hadden zorgvuldig twee huizen uit de advertenties op internet geselecteerd en die bleken dus allebei onvindbaar. Hoe was het mogelijk? Het bracht ons wel gelijk onze avonturen bij het vinden van een appartement in Pavia en later bij het zoeken van een koophuis in deze streek in herinnering. Ook toen maakten we de gekste dingen mee: Italiaanse toestanden! Gelukkig hadden we nóg een pijl op onze boog: het vuurwerk in Nibbiano. We waren er toch niet helemaal voor niets op uit getrokken! Om bij te komen van de mislukte speurtocht namen we eerst maar even een espresso in een bar in Caminata. Het bleef een leuk plaatsje tenslotte.

We deden de barista van het café verslag van onze wederwaardigheden, wat een ironisch glimlachje op zijn verder mistroostige gelaat verschijnen deed. Hij kende de adressen van onze huizen niet maar wees ons wel op een geplastificeerd A4'tje dat op de bar stond. Het bleek de advertentie van een leuk geprijsd alleenstaand huis in de bossen rond het Trebecco stuwmeer, niet ver bij Caminata vandaan. Dat zag er leuk uit! Maar zou het te vinden zijn? Zou dit huisje wél echt bestaan?. Over de man die dit kaartje had gebracht, wist onze barista niet meer te melden dan dat deze Claudio heette. Nou ja goed, dit huis bewaarden we maar voor een volgende keer, we gingen nu echt eerst naar het vuurwerk, eindelijk, na zoveel jaar. Verheugd stelden we de barman op de hoogte van ons vermetele plan. Deze zat inmiddels aan een tafeltje, verzonken in de krant. De krant van vandaag, maandag de 18e. Even keek hij op en verscheen er zowaar en glimlach om zijn mond. ”Dat vuurwerk is morgen,” zei hij droog, “Morgen, dinsdag de 19e.”


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk