Emigratieboek.nl - Blog van Stef Smulders - Italiaanse toestanden







   
Zoek op deze site:
Blog van Stef Smulders - Italiaanse toestanden

Lekker weg in eigen land (1)


Als je geŽmigreerd bent, wil je natuurlijk eerst jouw nieuwe omgeving verkennen, je bent de eerste tijd immers vooral nog een permanente toerist. Alles zie je met frisse ogen, ook en vooral de bezienswaardigheden die de autochtonen over het hoofd zien. "Waarom ben je naar de OltrepÚ Pavese gekomen?" vragen ze je verwonderd, "er is hier helemaal niets bijzonders te zien!" "Nou," antwoorden wij dan, in het begin nog aarzelend maar in de loop der tijd met steeds meer zelfvertrouwen, "je hebt Pavia met haar mooie kerken en prachtige oude universiteitsgebouwen, het landschap van de OltrepÚ doet niet onder voor dat van Toscane, er is het middeleeuwse stadje Varzi, er zijn mooie kastelen, en vergeet het bijzondere kloostertje van San Alberto di Butrio niet!" Zo, die zit, denk je dan.

Maar na de eerste jaren waarin je je gasten hebt laten kennismaken met de geheime schatten van jouw regio wil je zelf wel eens verder kijken. Heel ItaliŽ ligt nu immers binnen handbereik en daar moet je van profiteren, zegt de onuitroeibare Noord-Europese calvinist in je. Milaan, Middellandse Zee, Genua, Portofino, Cinque Terre, VenetiŽ, Florence, Como, ja zelfs Toscane: alle grote trekpleisters van de echte grote ItaliŽreis spreiden hun verlokkingen ten toon. En deze wereldberoemde attracties kun je buiten het seizoen bezoeken, wat absoluut een groot voordeel is. Want van benauwende zwetende mensenmassa's die achter omhooggestoken vlaggetjes en paraplu's aansjokken, houden we niet.

In de afgelopen jaren genoten we zo van de eilandjes in de lagune van VenetiŽ (waaronder een heel rustig Murano), ontdekten we het leuke plaatsje Arenzano ten westen van Genua met zijn prachtige gemeentelijke park, wandelden we over de nauwe paadjes van de Cinque Terre (vlak voor ze wegspoelden), verbleven we in een nogal desolaat Chianti (dan toch liever de OltrepÚ) en bewonderden we de prachtige tuinen van de villa's rond het Comomeer. Maar dit jaar, wat moesten we dit jaar nu eens gaan bezichtigen? De eigenaren van ons "huis"restaurant Locanda Amici Miei brachten ons op een idee: SardiniŽ zou het worden want kokkin Antonica is Sardijnse en man Roberto was er (dus) ook heel vaak geweest. Hun enthousiaste verhalen hadden we al vaak met genoegen aangehoord en dan dachten we: ja, dat zou leuk zijn, maar wat doen we met ons hondje? Vliegen was geen optie, dus bleef alleen de traghetto, veerboot over. Maar kon onze huisgenoot dan mee en hoe?

Deze keer besloten we het eindelijk eens concreet aan te pakken en de websites van de verschillende veerbootbedrijven te bestuderen. Je mocht een hond mee aan boord nemen, zo bleek, maar die moest dan gedurende de (nachtelijke) overtocht (zo'n uur of elf!) in een kennel. Dat klonk niet aantrekkelijk maar er was geen andere optie en we wilden toch echt een keer naar het mooie grote eiland. Nadat Roberto ons had voorzien van tal van tips boekten we dus toch maar een geschikte veerboot. Hopelijk zou onze oerverwende Joia niet al te getraumatiseerd raken tijdens de nachtelijke opsluiting. Het reserveren van een hondvriendelijk onderkomen op SardiniŽ bleek gelukkig eenvoudig want in de badplaats die Roberto ons aanbeval, vonden we via internet meteen een heel betaalbaar huis. Al direct na ferragosto (zie mijn artikeltje van vorige maand) loopt het toeristische seizoen af en dalen de huurprijzen van de vakantiehuizen op SardiniŽ. Het huis van onze keus bleek van een dorpsgenoot van Antonica te zijn! Of hij Antonica kende, vroeg Roberto via de telefoon aan de verhuurder, Antonica uit Millis? Jazeker, Puppa (Antonica's roepnaam op SardiniŽ) herinnerde hij zich nog goed. We zaten gebakken, aanbetalen hoefde niet, alles kwam goed.

De dag van vertrek brak aan en we vertrokken richting Genua, een uurtje rijden vanaf onze B&B. De haven bleek gemakkelijk te vinden en het aan boord rijden verliep soepel. We betrokken onze buitencabine en namen onze Joia in eerste instantie mee naar binnen. Vlak voor vertrek riep men via de intercom meermalen om dat huisdieren om hygiŽnische redenen alleen nog maar op het hoogste dek mochten verblijven, waar ook de kennel was. We gingen maar eens kijken. Nou dat viel niet mee: het hondenverblijf was een donkere krappe ruimte met erg basic hokken. Een drinkbak moest je zelf meenemen en voor water moest je op zoek naar een toilet op een ander dek ... Ons ďenthousiasmeĒ voor deze oplossing om onze lieveling te vervoeren nam tot het nulpunt af. En zo te zien gold dat ook voor de andere, meest Italiaanse reizigers met huisdier want de kennel was leeg, op een luid protesterend keffertje na. Maar goed, het leek niet anders te kunnen en dus propten we onze lieve schat, die flink tegenstribbelde, in een van de hokken. Zucht.

Mede door onze zorgen over hoe het onze viervoeter zou vergaan, werden we vroeg wakker. Ik ging stiekem even naar het "honden"dek om te luisteren of het in de kennel rustig was. Gelukkig hoorde ik geen gejank of geblaf: Joia had zich er kennelijk toch bij neergelegd dat ze de nacht in een hok moest doorbrengen, net als het keffertje, de enige andere bewoner van de kennel. In de gangen van de veerboot zag ik een paar reizigers op de grond slapen, naast hun trouwe viervoeter, die ze niet alleen hadden willen laten. Hadden wij ook zo solidair moeten zijn? Schuldgevoel. Kennelijk was de controle op honden buiten het kennel toch niet zo streng. Dit bleek nog meer toen we een kopje koffie gingen drinken aan de bar: verschillende keren zagen we eigenaren met hun hond passeren, honden die duidelijk niet in de kennel hadden overnacht. We waren weer eens te Noord-Europees strikt geweest: de Italianen luisterden naar de voorschriften en gingen vervolgens gewoon hun eigen gang. Chi se ne frega.

De vakantie zelf was geweldig. SardiniŽ had geen last van de uitzonderlijk natte zomer van 2014 en de zon scheen er volop, zoals je in ItaliŽ verwacht. We genoten volop van de ruige landschappen en het heerlijke eten: de muggine, een harder uit de lagune, bleek een zeer smakelijk visje en de nieddittas, cozze di Arborea, mosselen uit de golf van Oristano aan de westkust, waren de smakelijkste die we ooit gegeten hadden. We ontdekten dat de Vernaccia wijn van SardiniŽ veel weg heeft van sherry, maar de Vermentino was meer aan ons besteed: heerlijk fris. En onze trouwe vriendin? Die vergat haar veerboottrauma op de prachtige brede zandstranden van het eiland. Ze kon er vrijuit rondrennen want aan afgepaalde privťstrandjes zoals aan de Ligurische kust doet men op SardiniŽ niet. En toen we na twee weken zondoorstoofd de terugreis aanvaardden, mocht ze van ons op de veerboot gewoon mee de cabine in, net als veel van haar soortgenoten. 's Lands wijs, 's lands eer!


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op JordaniŽ


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk