Emigratieboek.nl - Blog van Stef Smulders - Italiaanse toestanden







   
Zoek op deze site:
Blog van Stef Smulders - Italiaanse toestanden

Lekker weg in eigen land (2)


Ons reisje naar Sardinië (zie vorige maand) deed verlangen naar meer en nu we wisten hoe het vervoer per veerboot verliep, wilden we ook een treinreis wel eens uitproberen. In Italië zijn er twee bedrijven die een hogesnelheidsverbinding tussen het noorden, het midden en het zuiden verzorgen: het staatsbedrijf Trenitalia en de private concurrent Italo. Voor ons, wonend in de Oltrepò Pavese, wijngebied 50 km ten zuiden van Milaan, is de gaststad van de EXPO 2015 het dichtstbijgelegen opstappunt. Maar om nu met bagage en hond naar het Centraal Station te klunen, dat zien we niet zitten. Gelukkig blijkt Italo ook te stoppen in het relatief nieuwe station Rogoredo, vlakbij de ringweg rond Milaan. Dat zag er gunstiger uit, vonden wij.

Maar hoe hondvriendelijk is Italo eigenlijk? De website van dit moderne vervoerbedrijf biedt aanvullende informatie: in overleg met de nationale dierenbescherming verzorgt Italo de mogelijkheid van het comfortabele vervoer, senza stress e vincoli di orari e treni, van uw geliefde viervoetige huisvriend. De lichtgewichten mogen zelfs gratis mee als ze in een draagtas worden vervoerd. Voor de zwaardere gevallen, zoals onze Joia (13kg) zijn er een paar plaatsen gereserveerd waar baas en hond gezamenlijk de reis kunnen aanvaarden. De kosten bedragen circa 30€. Mooi!

De website biedt voor het vervoer van de padroni helaas een minder overzichtelijk woud aan mogelijke kaartjes van low cost via basic tot economy, allemaal even goedkoop kennelijk want de klasse expensive bestaat niet. Typische marketing-speak. En dan is er nog de keus aan extra faciliteiten, extra zitruimte, Smart, Smart XL, etc. Word daar maar eens wijs uit. En trouwens, waar gaan we eigenlijk heen? Florence? Rome? Bologna? Turijn? Het idee was dat dit een korte testreis zou worden, in voorbereiding op een langere reis naar Napels of verder volgend jaar, als alles tenminste naar genoegen zou verlopen. Maar nu vermeldde Italo dat de Adriatische lijn naar Rimini, Pesaro en Ancona per december opgeheven zou worden. En Le Marche wilden we graag eens bezoeken, dus waarom dan niet nu. In deze streek zijn de laatste jaren aardig wat Nederlanders neergestreken om een toenemende stroom toeristen, uitgekeken op Toscane en Umbrië, onderdak te bieden. Het belooft een mooi gebied te zijn met een fraaie afwisseling van stranden, bossen, wijn en olijfgaarden, heuvels en historische steden.

Met Italo duurt de reis maar drie uurtjes, dat is te overzien, ook in geval het voor Joia te stressvol zou blijken of het ons om andere redenen niet bevallen zou. We kochten onze kaartjes uiteindelijk via het handige systeem dat low cost vliegmaatschappijen zoals RyanAir ook gebruiken: op een kalender kun je zien op welke dagen de reis het goedkoopst is. Bij Italo heet dit tarief heel toepasselijk ook low cost, zagen we. We selecteerden een week van zaterdag tot zaterdag voor een heel doenlijk prijsje van 92€ euro all in. Of nee, nog niet all in, de hond moet nog mee, tegen 30€. Gelukkig vond ik bij het kiezen van de zitplaatsen precies die waar plek is voor de trouwe viervoeter, aangegeven door middel van een symbooltje. In elke trein zijn er twee(!) van zulke plekken en ik was dus blij dat deze nog vrij waren ook al moest ik daarvoor op de heenreis voor XL stoelen kiezen, à 10€ extra. Geregeld, zou je denken, maar op de website stond dat je voor vertrek een bepaald telefoonnummer bellen moest, om de hond aan te melden. Waarvoor zou dat zijn?

Ik stelde het bellen uit tot de dag voor vertrek. Toen begon mijn geweten te hard te knagen (stel dat ik niet bel, dan mag onze Joia straks niet mee?). Een uiterst vriendelijke mannenstem stond mij te woord en vroeg naar mijn boekingsnummer. Even later vertelde de stem mij op liefelijke toon dat je met de kaartjes die wij gekocht hadden geen hond mocht meenemen, dat kon alleen met tickets van het type basic of economy en wij hadden dus low cost. “Maar ik heb de stoelen voor hondenbezitters al gereserveerd,” riep ik iets minder liefelijk als antwoord. “Ja dat klopt,” sprak de man aan de andere kant van de lijn onverstoorbaar, “maar er is geen probleem, we boeken uw kaartjes wel even om.” Hij ging aan de slag en ik hoorde hem op de achtergrond een reeks van getallen mompelen, 35, 16, 20, ... op allervriendelijkste toon, dat wel. “Dat wordt dan 107€ extra,” sprak de stem van velours na enige tijd, “daarmee heeft u kaartjes klasse basic voor de heen- en terugreis. In de prijs is een korting van 10% verdisconteerd die voor reizen op zaterdag geldt. Uw plaatsen blijven onveranderd.” Fijn om te weten! Korting, joepie! Onze Joia ging nu dus dankzij de gemeenschappelijke inspanningen van Italo en de dierenbescherming voor 107€ mee, meer dan het dubbele van wat elk van de baasjes betaalde. De koningin van Lombardije op reis! Met korting, anders was het 149€ geweest, het drievoudige!

Nu ja, dat wisten we dan alvast voor de volgende keer: het beste is om een kaartje basic te kopen voor baas en hond en het kaartje voor de andere baas gewoon apart low cost te bestellen. Bij het reserveren van de stoelen kies je dan alsnog de zitplaatsen naast elkaar en je hebt een aardig bedragje uitgespaard. Italo slim? Wij nog slimmer! Verder leerden we nog dat het niet altijd handig is om op zaterdag te reizen: alle autoverhuurbedrijven op het station van Ancona blijken zaterdagsmiddags dicht. En nu heeft Italo wel een mooie samenwerking met Hertz, speciaal voor haar gewaardeerde klanten, of die nu low cost reizen of niet, maar het verhuurbedrijf blijft even dicht op het moment van uw heugelijke entree. Gelukkig hielpen onze gastvrije verhuurders, niet gelieerd aan Italo, ons uit de brand door ons van het treinstation naar het vliegveld te brengen(zonder extra kosten voor de hond), waar alle autoverhuurbedrijven 7 dagen per week open zijn.

Gelukkig merk je van dit soort strubbelingen weinig als je eenmaal ter plaatse bent want eigenlijk zijn de meeste Italianen dol op honden. Je kan geen café binnenlopen of er duiken verschillende klanten en de bediening op je lieveling onder het slaken van de kreten: “Oh che bello sei!”, “Patatino!”, “Monello!”, “Che muso hai!” etc. Om daarna een praatje met jou, de trotse eigenaar te beginnen. Ook op straat word je vaak aangesproken door willekeurige voorbijgangers. Wil je Italiaans leren spreken en contact maken met de plaatselijke bevolking? Neem een hond! Maar vertel het niet aan Italo.


Deel deze column met anderen (E-mail, Twitter, Hyves, Facebook, etc.)

Reacties
Er zijn nog geen reacties op deze column.

Alle blogs op een rijtje
Lees ook deze titel

Andere blogs

Margareth Hol
Een nieuw leven in Ierland


Anneke Koorn
Avontuur in Istanbul


Marjan van den Dorpe
Onder de Spaanse zon


Pieter Mans
Volgende week misschien...


Brenda van den Brink
Verliefd op Jordanië


Roland en Barbara van Zeijl
A journey of a 1000 miles


Elisabeth Arts
Toekomstmuziek in Frankrijk